หลานตู โรงเรียนมัธยมเฉินหัว
สายลมปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดมาจากสุดทางเดินร่มเงาไม้ ภายในโรงเรียนเงียบสงัด ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาเรียน แม้แต่สนามกีฬาที่ปกติคึกคักที่สุดก็ยังแทบไม่มีคน
สุยหยางเดินตามหลังครูผู้หญิงไป
เธอสวมชุดนักเรียนฤดูใบไม้ร่วงของโรงเรียนมัธยมเฉินหัว เสื้อเชิ้ตสีอ่อนจับคู่กับเสื้อกั๊กไหมพรมสีเทาเข้ม ด้านนอกเป็นแจ็กเก็ตตัวสั้นสีโทนเดียวกัน ชายกระโปรงอยู่เหนือเข่าขึ้นมาไม่กี่นิ้ว เผยให้เห็นเรียวขาตรงเพรียว ผมสั้นยาวประบ่านุ่มสลวยแนบข้างแก้ม หน้าม้าตรงถูกสายลมพัดไหวเบา ๆ เผยให้เห็นดวงตากลมใสกระจ่าง
ครูผู้หญิงเดินไปพลางเล่ากฎระเบียบของโรงเรียนให้เธอฟังไปพลาง
“เฉินหัวค่อนข้างเข้มงวดเรื่องการแต่งกายและบุคลิกภาพ ต้องสวมชุดนักเรียนตามระเบียบ ห้ามดัดแปลงแบบเอง และห้ามย้อมหรือดัดผมด้วย เธอเพิ่งย้ายมา ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ ต่อไปก็ไปถามครูประจำชั้นได้โดยตรง”
“ค่ะ”
“ตอนเช้าต้องมาถึงโรงเรียนก่อนแปดโมงครึ่ง ช่วงพักกลางวันห้ามออกจากอาคารเรียนตามใจชอบ ส่วนชั่วโมงเรียนภาคค่ำ...”
ครูผู้หญิงพูดถึงตรงนี้ จู่ ๆ ก็เงียบไป
สุยหยางรออยู่หลายวินาที เมื่อไม่ได้ยินเธอพูดต่อ จึงหยุดเดินแล้วหันกลับไปมอง
ครูผู้หญิงกำลังจ้องเธออยู่
สายตานั้นไม่ได้เสียมารยาท แต่ก็มองอยู่นานผิดปกติ
สุยหยางกะพริบตา เสียงหวานนุ่มเอ่ยถามว่า “ครูคะ เป็นอะไรหรือเปล่า?”
ครูผู้หญิงเหมือนเพิ่งได้สติ เธอกระแอมเบา ๆ แล้วเบือนสายตาไปทางอื่น
“ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ หยางหยาง”
สุยหยางไม่ได้ถามอะไรต่อ มือทั้งสองข้างจับสายกระเป๋านักเรียนไว้แน่น แล้วเดินตามหลังครูไปอย่างว่าง่าย