“สุย จากคำว่าสุภาพอ่อนโยน ส่วนหยางมาจากคำว่าหยางหยางต้าเฟิง* ก่อนหน้านี้ฉันเรียนอยู่ที่หนานเฉิง ต่อจากนี้ก็จะได้เรียนกับทุกคน หวังว่าทุกคนจะช่วยดูแลกันด้วยนะคะ แล้วก็หวังว่าเราจะเข้ากันได้ดีค่ะ”
พูดจบ เธอก็ก้มศีรษะให้เพื่อน ๆ ในห้องอย่างแผ่วเบา
เสียงปรบมือดังขึ้นแทบจะในทันที
นักเรียนชายสองสามคนแถวหน้าปรบมือเสียงดังเป็นพิเศษ ส่วนด้านหลังก็มีคนส่งเสียงโห่แซวตามมา
ครูประจำชั้นรีบยกมือขึ้น “เอาละ ๆ อย่าทำต้อนรับเพื่อนใหม่ให้เหมือนงานแสดงศิลปะเลย เงียบกันหน่อย”
เสียงปรบมือค่อย ๆ เงียบลง
ครูประจำชั้นกวาดตามองรอบห้อง ก่อนจะเริ่มจัดที่นั่งให้สุยหยาง
เพราะสุยหยางเป็นนักเรียนย้ายเข้ามากลางเทอม ในห้องเรียนจึงแทบไม่มีที่นั่งเหลือ นอกจากตรงนั้น แต่ถึงจะเป็นครูประจำชั้น เธอก็ไม่กล้าสั่งให้ใครย้ายที่
เมื่อเห็นสุยหยางตัวเล็กยืนอยู่ข้าง ๆ ครูประจำชั้นก็รู้สึกเอ็นดูขึ้นมาเล็กน้อย ทำได้เพียงให้เด็กคนนี้ลำบากไปก่อน
เธอกำลังจะเอ่ยปาก จู่ ๆ ก็มีเสียงใสกังวานดังมาจากที่นั่งริมหน้าต่างแถวหลัง
“ครูครับ”
เด็กหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะ หันหน้ามาด้านข้าง น้ำเสียงสงบนิ่ง “ผมยังไม่มีเพื่อนนั่งข้าง ๆ ให้เพื่อนใหม่มานั่งตรงนี้ก็ได้ครับ”
สิ้นเสียง ทุกคนในห้องก็หันไปมองด้านหลัง
เด็กหนุ่มที่นั่งริมหน้าต่างสวมเครื่องแบบโรงเรียนมัธยมเฉินหัว เสื้อคลุมสีเทาเข้มเปิดอยู่ เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในที่เรียบเนี้ยบ เนกไทของเขาผูกไว้อย่างหลวม ๆ แต่กลับไม่ได้ดูสะเพร่า ตรงกันข้ามยังเผยกลิ่นอายสูงศักดิ์ที่ดูไม่ใส่ใจอะไรอยู่หลายส่วน