“ซวี่หัวเจอเรื่องยุ่งยากระหว่างทางหรือเปล่า?”
เดิมทีเยี่ยนอวี่ฟู่เอาแต่โมโห พอได้ยินเช่นนี้ก็ชักกังวลขึ้นมา “คงไม่หรอกกระมัง? พี่ชายมีองครักษ์ติดตามไปตั้งมากมาย จะเกิดเรื่องอะไรได้?”
“สองวันก่อนข้าให้คนไปสืบข่าวแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวแน่ชัดส่งกลับมา”
ฮองเฮาเซี่ยวางสมุดบัญชีในมือลง ทอดพระเนตรออกไปนอกตำหนัก น้ำเสียงเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด
เยี่ยนอวี่ฟู่ขยับปาก ทำท่าจะบอกว่าเยี่ยนซวี่หัวโตขนาดนี้แล้ว คงดูแลตัวเองได้ ทว่าพอเห็นสีหน้าของเสด็จแม่ สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดอะไรให้พระนางกังวลไปมากกว่าเดิม
เซี่ยฉือเยว่วางพู่กันแดงลงบนแท่นวาง ก่อนลุกขึ้นเดินไปอยู่ข้างฮองเฮาเซี่ย แล้วกุมมือพระนางเบา ๆ
“เสด็จป้าอย่าทรงกังวลเลยเพคะ”
ฮองเฮาเซี่ยหันมามองนาง “เยว่เอ๋อร์ เจ้าไม่รู้หรอก เมื่อก่อนซวี่หัวไปที่ไหนก็จะส่งจดหมายกลับมาทุกไม่กี่วัน แต่ครั้งนี้กลับ...”
“เมื่อครู่เสด็จป้าก็ตรัสแล้วนี่เพคะ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องมีงานราชการติดตัว บางทีอาจมีธุระระหว่างทางจนล่าช้า”
เซี่ยฉือเยว่กล่าวเสียงอ่อนโยน น้ำเสียงของนางชวนให้ผู้ฟังรู้สึกสงบลง
“อีกอย่าง พี่ชายลูกพี่ลูกน้องออกจากเมืองหลวงตามพระบัญชา หากเกิดเรื่องขึ้นจริง ฝ่าบาทคงได้รับข่าวนานแล้ว ทางราชสำนักก็คงไม่เงียบกริบเช่นนี้หรอกเพคะ”
สีหน้าฮองเฮาเซี่ยผ่อนคลายลงเล็กน้อย “เจ้าพูดถูก”
“พี่ชายลูกพี่ลูกน้องมีองครักษ์ติดตามไปตั้งมากมาย อีกทั้งยังเฉลียวฉลาดมาแต่ไหนแต่ไร จะเกิดเรื่องขึ้นง่าย ๆ ได้อย่างไรเพคะ?”
เซี่ยฉือเยว่ยิ้มจนดวงตาโค้ง ก่อนเปลี่ยนถ้วยชาที่เย็นชืดตรงหน้าฮองเฮาเซี่ยให้
“ไม่แน่อีกไม่กี่วันพี่ชายลูกพี่ลูกน้องก็กลับมาแล้ว ถึงตอนนั้นเสด็จป้าต้องลงโทษเขาให้ดีนะเพคะ ให้เขารู้ว่าช่วงนี้พระองค์ทรงเป็นห่วงมากแค่ไหน”
เยี่ยนอวี่ฟู่รีบรับคำ “ลงโทษให้เขาคุกเข่าอยู่นอกพระตำหนักเฟิ่งอู่สักสองชั่วยามเลย!”
ฮองเฮาเซี่ยถลึงตามองนาง “เจ้าช่างคิดบทลงโทษได้เก่งจริงนะ”
“ก็ใครใช้ให้เขาไม่ส่งจดหมายกลับมาเล่า”