“น้องเยว่จำไว้แล้ว”
เซี่ยฉือเยว่เอนศีรษะพิงไหล่ของนางตามจังหวะ น้ำเสียงอ่อนหวาน
“หลังจากท่านแม่จากไป ในใจของน้องเยว่ ท่านป้าก็เป็นเหมือนมารดาอีกคน ท่านป้าชวนให้น้องเยว่มาหาบ่อย ๆ แน่นอนว่าน้องเยว่ย่อมยินดีเป็นที่สุด เพียงแต่ต่อไปถ้าน้องเยว่มาบ่อยเข้า ท่านป้าห้ามรำคาญน้องเยว่นะ”
ฮองเฮาเซี่ยฟังแล้วใจอ่อนยวบ ยกมือขึ้นลูบมวยผมของนางเบา ๆ
“เด็กโง่ ท่านป้าจะรำคาญเจ้าได้อย่างไร?”
“พี่สาว จะไปแล้วหรือ?”
เสียงหนึ่งดังมาจากนอกประตูตำหนักกะทันหัน
เยี่ยนอวี่ฟู่ยกชายกระโปรง รีบเดินเข้ามา แม้แต่คำนับก็ยังไม่ทันทำ นางก็ตรงเข้าไปเบียดอยู่ข้างเซี่ยฉือเยว่
“ทำไมไม่บอกกันสักคำ?”
เซี่ยฉือเยว่ยืดตัวนั่งตรง มองท่าทางแก้มป่องอย่างขุ่นเคืองของนางแล้วอดยิ้มไม่ได้ “อะไรหรือ? ฟู่เอ๋อร์ไม่อยากให้พี่ไปหรือ?”
“แน่นอนว่าไม่อยาก!”
เยี่ยนอวี่ฟู่ยื่นมือโอบเอวของนาง วางคางลงบนไหล่
“พี่สาว อย่าไปเลยได้ไหม? ถ้าพี่ไปแล้ว ในวังก็ไม่มีใครคุยเป็นเพื่อนข้าอีก”
แม้ฮ่องเต้จะมีพระโอรสธิดามากมาย แต่เหล่าโอรสและองค์หญิงที่เกิดในวังต่างรู้จักสังเกตสีหน้าผู้อื่นมาตั้งแต่เด็ก พี่น้องดูเผิน ๆ เหมือนสนิทสนมกัน ทว่าลับหลังกลับคิดเล็กคิดน้อยกันมากมายราวกับรังผึ้ง
เยี่ยนอวี่ฟู่ไม่ชอบรับมือกับเล่ห์เหลี่ยมวกวนเหล่านั้น นางชอบเพียงพี่สาวผู้แสนอ่อนโยนและยอมตามใจนางคนนี้
เซี่ยฉือเยว่ลูบศีรษะนาง
“เอาละ ต่อไปถ้าคิดถึงพี่ก็ส่งจดหมายมา เจ้าไปหาพี่ที่ตระกูลเซี่ยได้ ส่วนพี่ก็เข้าวังมาหาเจ้าได้ ต่อไปพี่จะอยู่ในเมืองหลวงตลอด ยังจะไม่มีโอกาสพบกันอีกหรือ?”
“ไม่เหมือนกันนี่”
เยี่ยนอวี่ฟู่กอดนางไว้ไม่ยอมปล่อย “พี่อยู่เรือนจื่อเซียง ข้าเดินไม่กี่ก้าวก็ไปหาได้แล้ว แต่ถ้าพี่กลับตระกูลเซี่ย ข้าออกจากวังแต่ละครั้งยังต้องทูลขออนุญาตเสด็จแม่”
จู่ ๆ นางก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย
“ไม่อย่างนั้นข้ากลับไปพร้อมพี่ดีไหม?”
เซี่ยฉือเยว่ยังไม่ทันเอ่ยอะไร ฮองเฮาเซี่ยก็ขมวดคิ้วกล่าวว่า “เหลวไหล พี่สาวเจ้ากลับบ้าน แล้วเจ้าจะตามไปทำไม?”