เยี่ยนซวี่ฉีดูเหมือนจะไม่ได้ยินความผิดปกติในน้ำเสียงของเซี่ยหานอวี้ สีหน้าสงบนิ่ง เขาพยักหน้าเล็กน้อย
“แม่ทัพน้อยเซี่ย ไม่ต้องมากพิธี”
เซี่ยฉือเยว่กลับทำใจนิ่งเหมือนเขาไม่ได้
สายตาของพี่ชายยังคงจับอยู่ที่มือของทั้งสองซึ่งกุมกันไว้ ปลายหูของนางแดงระเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว รีบชักมือกลับทันที
ฝ่ามือพลันว่างเปล่า
นิ้วมือของเยี่ยนซวี่ฉีขยับงอเล็กน้อย คล้ายยังอยากเก็บกักไออุ่นนุ่มนวลเมื่อครู่นี้ไว้ เขาก้มตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะเก็บมือกลับเข้าไปในแขนเสื้ออย่างไม่แสดงพิรุธ
เซี่ยฉือเยว่เดินไปอยู่ข้างเซี่ยหานอวี้แล้ว นางอธิบายเสียงเบา “พี่ชาย องค์รัชทายาททรงมาส่งข้ากลับมา”
องค์รัชทายาทหรือ?
แววขำขันในดวงตาของเยี่ยนซวี่ฉีจางลงเล็กน้อย
ตอนอยู่บนรถม้ายังเรียกพี่ชายรัชทายาทอยู่ทุกคำ พอกลับมาถึงตระกูลเซี่ย ต่อหน้าพี่ชาย กลับเรียกองค์รัชทายาทผู้ห่างเหินและเคร่งครัดตามธรรมเนียมเสียแล้ว
ช่างรู้จักตัดสะพานหลังข้ามแม่น้ำเสียจริง
เซี่ยหานอวี้ไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา เพียงสำรวจน้องสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างละเอียด
เมื่อเห็นว่าสีหน้าของนางสดใสมีเลือดฝาด ความกังวลที่ค้างคาใจมาตลอดหนึ่งเดือนจึงค่อยคลายลงบ้าง
“แผลที่ไหล่เป็นอย่างไรบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหม? หมอหลวงว่าอย่างไร จะทิ้งอาการเรื้อรังไว้หรือเปล่า?”
เซี่ยฉือเยว่มองเขาอย่างจนใจ
“พี่ชาย ข้าหายดีแล้วจริง ๆ”
พูดจบ นางก็ส่งสายตาให้เซี่ยหานอวี้ “พี่ชาย องค์รัชทายาท...”
เซี่ยหานอวี้ชะงักไป ถึงนึกขึ้นได้ว่าข้างกายยังมีองค์รัชทายาทประทับอยู่ด้วย
เขาหันกลับไปสบสายตาเปี่ยมรอยยิ้มของเยี่ยนซวี่ฉี จู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกประหลาดว่าตนต่างหากที่ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้
เซี่ยหานอวี้กดความรู้สึกชวนพิกลนั้นไว้ แล้วประสานมือคารวะ “ขอบพระทัยองค์รัชทายาทที่ทรงคุ้มครองและส่งน้องสาวกลับมาตลอดทาง หากพระองค์ไม่มีธุระเร่งด่วน เชิญเสด็จเข้าไปดื่มชาสักถ้วยดีหรือไม่?”
เดิมทีเขาเพียงกล่าวเชิญตามมารยาทอย่างสุภาพ
ใครจะคิดว่าเยี่ยนซวี่ฉีจะไม่ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ก็ดี”