หัวใจของเยี่ยนซวี่ฉีพลันกระตุกวูบ
สายตาหลายครั้งที่เยี่ยนซวี่หัวหันกลับมามองนางเมื่อครู่นี้ เขาเห็นชัดเจนทุกอย่าง ทั้งความตะลึงในความงามและความละโมบในแววตาคู่นั้น ทำให้เขาแทบข่มใจไม่ไหว อยากควักดวงตาของอีกฝ่ายออกมาเสีย
แต่เมื่อเห็นขอบตาแดงเรื่อของเซี่ยฉือเยว่ในตอนนี้ ความคิดสังหารที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความขมขื่นไปจนหมด
เยี่ยนซวี่หัวแต่งงานกับคนอื่นไปแล้ว อีกทั้งยังมีสตรีที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่ด้วย
ชิงชิงยังจะเสียใจเพราะเขาไปทำไมอีก?
นางชอบเยี่ยนซวี่หัวถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
เซี่ยฉือเยว่ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว หลบสายตาของเขา
“พี่รัชทายาทยังอยู่ที่นี่อีกทำไมหรือ?”
เยี่ยนซวี่ฉีมองเรือนผมดำขลับนุ่มสลวยบนศีรษะนาง ก่อนยกมือขึ้นลูบเบา ๆ
“รับปากแล้วว่าจะส่งเยว่เอ๋อร์กลับบ้าน จะผิดคำพูดได้อย่างไร?”
เขาชักมือกลับ น้ำเสียงอ่อนโยนไร้ความขุ่นมัวแม้แต่น้อย
“ไปกันเถอะ อย่าให้ผู้ใหญ่ที่บ้านต้องรอนาน”
เซี่ยฉือเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ได้”
ทั้งสองขึ้นรถม้าอีกครั้ง
เมื่อไม่มีเยี่ยนอวี่ฟู่ ภายในรถม้าก็เงียบลงมากในทันที
เซี่ยฉือเยว่นั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง หันหน้าไปมองมุมม่านที่ถูกลมพัดไหว ภาพถนนหนทางด้านนอกแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็วผ่านช่องว่างเล็ก ๆ ทว่าสายตาของนางกลับไม่ได้จับจ้องสิ่งใดเป็นพิเศษ
เยี่ยนซวี่ฉีนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองนางเงียบ ๆ
ตอนออกจากวังหลวงวันนี้ นางยังมีรอยยิ้มประดับใบหน้าอยู่แท้ ๆ เมื่อครู่นี้ที่หน้าร้านขนม นางก็ยังยิ้มตาหยีเพราะคำพูดไม่กี่คำของเยี่ยนอวี่ฟู่