เขาเรียกให้วางกวางน้ำลงบนเขียง เหลือบมองขากวางน้ำที่ขาดไปข้างหนึ่งแล้วเลิกคิ้ว แต่ไม่ได้ถามอะไร
จางต้าหนาดึงมีดปลายแหลมสำหรับชำแหละวัวออกมาเล่มหนึ่ง สมกับเป็นคนชำนาญที่ทำงานฆ่าสัตว์มาหลายสิบปี ฝีมือในมือคล่องแคล่วลื่นไหลอย่างยิ่ง
คมมีดกรีดและเลาะไปตามแนวกล้ามเนื้อ เนื้อกวางน้ำหนักยี่สิบกว่าชั่งถูกแบ่งเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมขนาดเท่า ๆ กันอย่างประณีต ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งมวนบุหรี่
“ผมขอหน้าด้านเก็บไว้ห้าชั่งนะ” จางต้าหนาแบ่งเนื้อออกเป็นสองกอง ก่อนหยิบลูกคิดข้าง ๆ มาเลื่อนลูกคิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง
“เนื้อกวางน้ำในตลาดมืดตอนนี้หายากมาก ขายได้ชั่งละหนึ่งหยวนห้าเหมา”
“ส่วนหมูตอนนี้ชั่งละแปดเหมา เดี๋ยวผมคำนวณให้...”
เขาวางลูกคิดลง แล้วหันไปหยิบหมูชิ้นหนาเตอะชิ้นหนึ่งจากตะขอแขวนเนื้อด้านข้าง
“ผมแลกหมูสามชั้นชั้นดีติดมันให้คุณหกชั่ง แถมซี่โครงติดกระดูกอ่อนอีกห้าชั่ง คุณว่าได้ไหม?”
ลู่เย่กวาดตามองหมูสามชั้นชิ้นนั้นที่มีมันสีขาวนวลชวนกินบนเขียง กับซี่โครงสดที่หั่นเป็นชิ้นเรียบร้อย
เขารู้ดีว่าจางต้าหนาไม่ได้คิดโกงน้ำหนัก แถมยังแอบเพิ่มให้อีกนิดด้วย
“พี่ต้าหนาเป็นคนตรงไปตรงมา งั้นเอาตามที่พี่ว่าเลย”
ลู่เย่ใส่หมูที่แลกมาและเนื้อกวางน้ำที่เหลือแยกลงในถุงตาข่ายสองใบ กล่าวขอบคุณแล้วเดินกลับบ้านฝ่าความมืด
ลมหนาวหวีดหวิวอยู่ข้างหู แต่ฝีเท้าของลู่เย่กลับเบาสบาย
เขายังเดินไปไม่ถึงประตูรั้วบ้าน ก็เห็นแสงไฟสีเหลืองสลัวก้อนหนึ่งส่องลอดออกมาจากกรอบหน้าต่างที่เพิ่งขึงพลาสติกไว้
รองเท้าเหยียบลงบนหิมะหน้าประตูดังกรอบแกรบชัดเจน