ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็มาถึงป่าไม้แห้งที่เคยล่ากระต่ายหิมะครั้งก่อน
รอบด้านเงียบสนิท บนผิวหิมะสะอาดเกลี้ยงเกลา นอกจากกิ่งไม้แห้งที่ถูกลมพัดร่วงลงมาก็ไม่มีอะไรอีก
อย่าว่าแต่กระต่ายเลย แม้แต่รูหนูก็ยังไม่มี
ลู่เย่กระชับปกเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น ไม่หยุดพัก แล้วมุ่งหน้าฝ่าลมเหนือเข้าไปยังส่วนลึกต่อ
เขตเทือกเขาต้าฮิงอันหลิงแห่งนี้กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
คนเฒ่าคนแก่ชอบพูดกันว่า ต่อให้เดินอยู่ในภูเขานี้สามวันสามคืนก็ยังเดินไม่ทะลุ อีกทั้งด้านหลังยังเชื่อมต่อกับเขตแดนของพวกโซเวียต
หากหลงทิศในผืนป่าและทุ่งหิมะ แม้แต่นักล่าที่ช่ำชองที่สุดก็ยังต้องกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง
แม้ลู่เย่กำลังมุ่งหน้าเข้าไปยังส่วนลึก แต่ก็ยังอยู่แค่บริเวณรอบนอก
หิมะใต้เท้าหนาขึ้นเรื่อย ๆ บางแห่งลึกจนท่วมเข่า
สายตาของลู่เย่กวาดมองผิวหิมะเบื้องหน้าไม่หยุด
เขาไม่จำเป็นต้องเห็นสัตว์เป็น ๆ กระโดดโลดเต้น สิ่งที่เขาต้องการคือร่องรอยสำหรับตามหา
ขนที่ร่วงอยู่หยิบหนึ่ง หยดปัสสาวะสองสามหยด หรือมูลสัตว์ครึ่งก้อน
ขอแค่มีเบาะแสสักอย่าง ก็สามารถใช้【โหมดการมองเห็นการล่า】ที่เปิดได้วันละครั้งระบุตำแหน่งได้
สองชั่วโมงผ่านไป
สวรรค์เป็นใจ ไม่มีหิมะตก ทัศนวิสัยก็ไม่แย่
เมื่อเดินอ้อมป่าเบิร์ชอันหนาทึบ เบื้องหน้าก็ปรากฏเนินลาดที่กำบังลม
พอมาถึงขอบเนิน ฝีเท้าของลู่เย่ก็หยุดชะงัก
บนเปลือกหิมะเบื้องหน้า มีก้อนกลมสีดำอมน้ำตาลกระจัดกระจายอยู่ประปราย
ลู่เย่ดีใจสุดขีด รีบเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้
ของพวกนี้เองคือเบาะแสที่สัตว์เป็น ๆ ทิ้งไว้
เมื่อเข้าไปใกล้ เขาก็ย่อตัวลงโดยไม่รังเกียจความสกปรก ถอดถุงมือผ้าฝ้ายที่ขาดมุมหนึ่งจากมือขวา แล้วใช้สองนิ้วหยิบก้อนมูลบนพื้นขึ้นมา วางบนปลายนิ้วแล้วบีบเบา ๆ
สัมผัสยังนุ่มอยู่พอสมควร ด้านนอกจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ แต่แกนในยังไม่แข็งจนหมด
เขายื่นเข้าไปดมใกล้ ๆ ไม่มีกลิ่นคาวสาบของเนื้อสัตว์ มีเพียงกลิ่นหญ้าจาง ๆ พอแหวะออกดูก็ยังเห็นเส้นใยหญ้าหยาบ ๆ ที่ย่อยไม่หมดอยู่ข้างใน