ลู่เย่ไม่สนใจสองตัวที่หนีไป
เขากำธนูไว้ ก้าวยาว ๆ กระโดดออกมาจากหลังต้นไม้ล้ม แล้ววิ่งตรงไปหาเหยื่อที่นอนจมกองเลือด
ยิ่งเข้าใกล้ หัวใจก็ยิ่งเต้นระทึก
ระบบบอกไว้แล้วว่าคำคุณสมบัติสีเขียวนี้จะสุ่มดรอป หากวันนี้ไม่มีโชคได้มันมา ก็คงขาดทุนย่อยยับจริง ๆ
เมื่อเดินมาถึง หรียญพ่อใหญ่ก็สิ้นใจไปแล้ว
ลู่เย่เหวี่ยงธนูขึ้นพาดบ่า ใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบคอที่แข็งทื่อของมัน มือขวาจับก้านลูกธนูที่ทะลุผ่านหนังและเนื้อ แล้วกระชากออกอย่างแรง
เมื่อลูกธนูหัวเหล็กที่เปื้อนเศษเนื้อและคราบเลือดถูกดึงออก เสียงแจ้งเตือนจากระบบเบา ๆ ก็ดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง! สังหารเป้าหมายได้อย่างสมบูรณ์แบบ】
【กระตุ้นการปล้นแบบสุ่มสำเร็จ!】
【ได้รับคำคุณสมบัติสีเขียว: ประสาทสัมผัสการฟังที่คมแหลมขั้นต้น (หลังผสานแล้วจะเพิ่มความสามารถในการจับเสียงความถี่กลางและต่ำ ทั้งยังคัดกรองและตัดเสียงรบกวนจากสภาพแวดล้อมที่ไร้ประโยชน์ได้)】
แสงสีเขียวมรกตก้อนหนึ่งค่อย ๆ ลอยออกมาจากหัวของกวางน้ำที่ตายแล้ว ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่เหนือฝ่ามือของลู่เย่
ลู่เย่แสยะยิ้มจนริมฝีปากแห้งแตก พลิกฝ่ามือขึ้นโดยไม่ลังเล แล้วตบลงบนอกตัวเองอย่างแรง
ทันทีที่แสงสีเขียวสัมผัสผ้า มันก็กลายเป็นจุดแสงระยิบระยับดุจหิ่งห้อย ซึมผ่านเสื้อผ้าเข้าสู่เนื้อหนังและกระจายไปทั่วร่าง
ลู่เย่หุบปาก ใบหูขยับเบา ๆ
จากเดิมที่หูได้ยินเพียงเสียงลมเหนือคำราม ตอนนี้กลับแยกแยะเสียงแต่ละชั้นได้อย่างชัดเจน
ห่างออกไปทางซ้ายด้านหน้าสิบกว่าเมตร เสียงกิ่งสนที่ถูกกดจนโค้งงอ ก่อนจะร่วงลงไปในหลุมหิมะดัง “ซ่า ๆ”
เหนือศีรษะ เสียงลำต้นไม้หดตัวเพราะอุณหภูมิต่ำจนแตกร้าวดัง “กร๊อบแกร๊บ”
แม้แต่ตอนที่เขาก้มมองแผลตรงคอของกวางน้ำที่นอนตายอยู่บนพื้น เสียงเลือดหยดลงบนหิมะจนผลึกน้ำแข็งละลายดัง “ฉี่ ๆ” เบา ๆ ก็ยังถูกจับเสียงและขยายจนส่งเข้าสู่สมองอย่างชัดเจนไม่มีผิดพลาด