ซูหว่านขัดเขาไม่ได้ จึงถอดเสื้อผ้าเก่าออกแล้วเปลี่ยนมาสวมเสื้อบุนวมตัวใหม่
สายตาของลู่เย่จับจ้องเธอไม่วางตา
เสื้อบุนวมเข้ารูปตรงเอวพอดี เผยให้เห็นรูปร่างงดงามที่ปกติมักถูกซ่อนไว้ใต้เสื้อผ้าเก่าตัวโคร่ง
เธอเป็นคนตัวสูงอยู่แล้ว ทั้งยังผอมเพรียวและสง่างาม
สีเหลืองนวลของเสื้อขับให้ใบหน้าขาวผ่องขึ้นหลายส่วน ความอิดโรยจากการตรากตรำในแต่ละวันดูจางลงไปมากเมื่อได้เสื้อตัวนี้ช่วยขับ เผยความงามละมุนละไมออกมา
แค่แต่งเนื้อแต่งตัวสักหน่อย ก็ดูมีเสน่ห์ยิ่งกว่าสาวเมืองในตำบลเสียอีก
ลู่เย่จ้องเธอ ดวงตาร้อนแรง
ซูหว่านรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่งเมื่อถูกสายตาตรงไปตรงมาและเร่าร้อนจับจ้อง
เธอก้มหน้า นิ้วมือบิดชายเสื้ออย่างประหม่า ก่อนยกมือปัดปอยผมที่ตกลงมาข้างขมับ แล้วทัดไว้หลังหู
ใบหูแดงก่ำไปหมด
“ขนาดพอดีตัวเลย แต่สีฉูดฉาดไปหน่อย ฉันกลัวใส่ออกไปแล้วคนในหมู่บ้านจะเอาไปนินทา” เธอพึมพำเสียงเบา
ลู่เย่ก้าวยาว ๆ เข้าไปหา วางมือทั้งสองข้างลงบนไหล่เธอ แล้วจับเธอหมุนให้หันมาหาเขาตรง ๆ
“ใครกล้านินทา ผมจะตบปากมัน เมียผมใส่เสื้อที่ผัวซื้อให้ ก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว” เขาก้มหน้าเข้าไปใกล้หูซูหว่าน “เมียจ๋า คุณสวยจริง ๆ”
ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดต้นคอ ซูหว่านสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ พวงแก้มแดงลามไปจนถึงลำคอ
หัวใจเต้นรัวราวกับเสียงกลอง แม้แต่จังหวะหายใจก็รวนไปหมด
เธอไม่ได้ยินผู้ชายคนนี้พูดจาอ่อนโยนเอาใจใส่เช่นนี้มานานแค่ไหนแล้ว ความสนิทสนมที่ห่างหายไปนานทำให้เธอทำตัวไม่ถูก
“แม่หน้าแดงแล้ว! แม่เขินแล้ว!”
หนานหนานนั่งอยู่บนเตียงเตา เคี้ยวลูกอมนมกระต่ายขาวอยู่ในปาก พลางปรบมือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างส่งเสียงโห่แซวอย่างตื่นเต้น