“โห! กวางชะมด! สภาพแบบนี้ กลิ่นแบบนี้……”
ชายชราพึมพำ ก่อนจะยื่นมือไปบีบชั้นพังผืดด้านนอกของถุงหอมอย่างระมัดระวัง เพื่อสัมผัสความอวบแน่นของเม็ดกลิ่นหอมด้านใน
หลังตรวจดูอยู่ครู่หนึ่ง ความโลภในแววตาของชายชราก็หายวับไปอย่างรวดเร็ว
เขายืดตัวตรง ดันแว่นสายตากลับขึ้นบนสันจมูก แล้วกระแอมสองครั้ง
“ของดีจริง หนังแท้จากสัตว์ป่า แต่น่าเสียดาย วิธีจัดการของคุณหยาบไปหน่อย”
ชายชราชี้ชั้นพังผืดสีเลือดที่ยังไม่แห้งสนิทตรงด้านนอกของถุงหอม “ไอน้ำยังไล่ออกไม่หมด กลิ่นคาวเลือดยังติดอยู่”
“กลิ่นหอมสดที่ยังชื้นแบบนี้เก็บไว้ไม่ได้นาน ขึ้นราได้ง่ายมาก”
“ถ้าผมรับซื้อไว้ ยังต้องเสียแรงอบแห้งและสกัดให้บริสุทธิ์อีก ระหว่างทางก็สูญเสียไปมาก”
ชายชราดีดลูกคิดเสียงดัง แล้วเสนอราคา “ของนี่มีความชื้นสูง อย่างมากก็คิดให้เป็นสินค้าชั้นสาม”
“เหมาจ่ายสี่สิบห้าหยวน”
ลู่เย่ฟังจบ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
สี่สิบห้าหยวนงั้นหรือ? จ้าวโสวซานเคยบอกเขาไว้แล้วว่า กลิ่นหอมจากหรียญขนาดนี้ ต่อให้ยังไม่ได้ผึ่งให้แห้ง ราคาตลาดก็ไม่มีทางต่ำกว่าแปดสิบหยวน
ตาแก่นี่ใจดำมือโหด เปิดมาก็กดราคาเสียจนแทบจมดิน
“เถ้าแก่ คุณค้าขายไม่ซื่อตรงเลยนะ” ลู่เย่ฉวยถุงหอมกลับมาอย่างรวดเร็ว ห่อด้วยผ้าขาดให้แน่นอีกครั้ง แล้วยัดใส่อกเสื้อ
“กลิ่นหอมสดแล้วอย่างไร? นี่เป็นของชั้นดีที่ผมเพิ่งเลาะออกมาจากเนื้ออุ่น ๆ เมื่อครู่นี้เอง”
“สี่สิบห้าหยวนของคุณน่ะ เก็บไว้ซื้อหนังหมีผุ ๆ สักสองผืนเถอะ”
พูดจบ เขาก็ไม่รีรอ หันหลังเดินออกไปทางประตูทันที
ชายชราเห็นดังนั้นก็ร้อนใจขึ้นมา
ยุคนี้กวางชะมดป่าหาพบได้ยากขึ้นทุกที กลิ่นหอมที่มีสภาพดีแบบนี้ยิ่งเป็นของที่หลายปีจะเจอสักครั้ง