ชายตาสามเหลี่ยมชื่อซุนต้าหู เป็นคนเก็บหนี้ใต้สังกัดของ"เฒ่าเหรินโถว"ในเมือง เป็นคนที่คอยจัดการพวกพนันหัวเสียอย่างลู่เย่เป็นประจำ
"เงิน ข้าจะให้ แต่ต้องให้เวลาข้าหน่อย"
ซุนต้าหูตะลึงเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เจ้าหมอนี่เห็นเขาเมื่อไหร่ก็โค้งคำนับ วันนี้กลับกล้าพูดตัวตรงๆ
เขาหัวเราะเยาะ กำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่จมูกกลับสูดดมสองที
กลิ่นเนื้อ
หน้าหนาวอุณหภูมิติดลบสามสิบองศา ต่อให้บ้านเฒ่าเหรินโถวก็ไม่แน่ว่าจะได้กินเนื้อสดทุกมื้อ ไอ้จนตรอกนี่กลับตุ๋นเนื้ออยู่ในหม้อ!
ซุนต้าหูกลอกลูกตาอย่างเจ้าเล่ห์ สายตาจ้องเขม็งไปที่หม้อเหล็กดำนั้น เนื้อในหม้อเดือดพล่านขึ้นลง กลิ่นหอมลอยตรงเข้าจมูก
"ข้าก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล" เขาเลียริมฝีปากแห้งผาก ถูมือแล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
"ให้เวลาเจ้าได้ แต่หม้อเนื้อนี่เราจะเอากลับไปเป็นดอกเบี้ย"
พูดจบ เขาก็ยื่นมือที่สวมถุงมือขาดๆ ออกไปอย่างไม่เกรงใจ ตรงเข้าจับหูหม้อเหล็กทั้งสองข้าง
ในยุคนี้ อาหารคือชีวิต เนื้อคือบรรพบุรุษ
วันนี้ซุนต้าหูถึงไม่เอาเงินก็ต้องเอาเนื้อหม้อนี้ไปให้ได้
แสงมีดวาบขึ้น
ลู่เย่พลิกข้อมือ มีดสั้นผ่าเขาแกว่งเป็นวงอย่างคล่องแคล่วกลางอากาศ
ปลายมีดเฉียดผ่านหลังมือซุนต้าหู ตัดหนังถุงมือสกปรกทิ้งไปชิ้นหนึ่ง
"แกกล้าแตะเนื้อของบ้านข้า ข้าจะให้แกตายอยู่ที่นี่"
ซุนต้าหูถูกแรงกดดันนี้ถอยออกไปครึ่งก้าว
เขาคลุกคลีในวงพนันมาหลายปี เคยเห็นคนโหดร้าย แต่ท่าทีของลู่เย่ในตอนนี้ไม่ใช่การแสร้ง นั่นคือความดุร้ายของคนที่กล้าฆ่าจริง!
แต่ความอับอายและโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ
ไอ้ขี้ขลาดที่ปกติถูกตัวเองเหยียบย่ำ วันนี้กลับกล้าชักมีด? ต่อจากนี้เขาจะเอาหน้าไปไว้ไหน?
"ไอ้ลูกหมา! ข้าให้หน้าแกแล้ว!" ซุนต้าหูถอยหลังสองก้าว หันไปพยักหน้าให้ลูกน้องสองคนที่อยู่ข้างๆ "จัดการ! สอนบทเรียนให้มันหน่อย!"
ไอ้ตัวสูงผอมใส่เสื้อเจ็กเก็ตดำทางซ้ายได้ยินก็ขยับตัว ชูกำปั้นใหญ่เท่ากระสอบเข้าชกตรงหน้าไปทางลู่เย่
หมัดนี้หนักหน่วง เสียดแทงไปกับลมแรง
ไอ้ตัวเตี้ยล่ำทางขวาตามหลังไปครึ่งก้าว ตัวลดต่ำ มือขวาล้วงมีดสั้นเงาวับออกมาจากปลายแขนเสื้อ หมายแทงเข้าที่เอวของลู่เย่อย่างอำมหิต
บนล่าง ประสานกันอย่างช่ำชอง
ลู่เย่รับมือกับแรงหมัด ในหัวมีสัญชาตญาณการต่อสู้ยี่สิบปีตื่นตัวอย่างรวดเร็ว
เขาถลกเท้า เอียงตัวไปทางขวาเล็กน้อย หลบหมัดของไอ้ตัวสูงผอมได้อย่างเฉียดฉิว
ในขณะเดียวกัน เขากลับมือจับมีดสั้นผ่าเขา ใบมีดชี้ลงล่าง ปัดป้องมีดที่แทงมาที่เอว
เหล็กสองชิ้นชนกันอย่างรุนแรง
เสียงเสียดสีโลหะแหลมสูงดังขึ้นในกระท่อมดินแคบๆ
ไอ้ตัวเตี้ยล่ำเห็นทีแรกไม่โดน ก็ไม่ถอย กลับมีประกายดุร้ายวาบในตา ทุ่มน้ำหนักทั้งตัวลงบนมีด
ใบมีดค่อยๆ ใกล้เข้าหาหลังมือลู่เย่ทีละนิ้ว
ลู่เย่ขมวดคิ้ว ร่างกายที่ถูกสุราคุณภาพต่ำและความหิวโหยเป็นเวลานานดูดพลังจนอ่อนแอเกินไป
กล้ามเนื้อปวดร้าวประท้วง กระดูกดังกรอบแกรบภายใต้แรงกดดัน
เขาโบกแขน ใช้แรงผลักของอีกฝ่ายเหวี่ยงออกไป ปัดมีดนั้นออกได้อย่างยากลำบาก
แต่คมมีดยังคงเฉียดผ่านหลังมือ ฉีกเป็นแผลยาวสามนิ้ว
เลือดหยดลงมา ไหลผ่านปลายนิ้วตกสู่พื้นดินโคลน
ไอ้ตัวสูงผอมตั้งหลักได้แล้ว หันกลับมา ชูแขนขึ้นเต็มแรง ต่อยเข้าที่หน้าลู่เย่อีกครั้ง
"อย่าตีเขา!"
ซูหว่านกรีดร้อง ปาก็กระโดดลงจากเตียงอย่างบ้าคลั่ง กอดแขนไอ้ตัวสูงผอมไว้แน่น
ไอ้ตัวสูงผอมถูกดึงจนเซถลา
ซุนต้าหูที่ยืนอยู่ข้างหลังโมโหฉุนขาด ก้าวยาวๆ เข้ามา คว้าคอเสื้อด้านหลังบางๆ ของซูหว่าน แล้วผลักอย่างแรง
ซูหว่านอ่อนแอมากอยู่แล้ว ถูกผลักจนทั้งตัวกระแทกกับขอบเตียงดินแข็ง เจ็บปวดจนตัวงอลงไปนอนกองกับพื้น
หนานหนานน้อยที่นั่งอยู่มุมห้องล้มลงกับพื้น ร้องไห้เสียงดังลั่น
เสียงร้องไห้ที่สะท้านใจของลูกสาว เหมือนเหล็กร้อนแดงที่เสียบเข้าไปในสมองของลู่เย่
ร่างน้ำแข็งสีเขียวม่วงสองร่างกลางหิมะในชาติก่อน ทับซ้อนกับภรรยาและลูกที่กอดกันอยู่บนพื้นตรงหน้า
ลู่เย่โกรธจัด เลือดในตาพลุ่งแดง
เขาไม่สนใจบาดแผลที่หลังมือ คลั่งไคล้ชักมีดสั้นพุ่งตรงไปที่คอของซุนต้าหู!
ไม่มีการหลอกล่อ ไม่มีการป้องกัน
นี่คือไม้ตายเอาชีวิตแลกชีวิต!
ซุนต้าหูตกใจสุดขีด ขนหัวลุก
เขาเห็นมีดสั้นขึ้นสนิมนั้นขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
ซุนต้าหูร้องตกใจ พยายามสุดชีวิตบิดคอไปด้านข้าง พร้อมกับเอนตัวลงไปข้างหลังอย่างน่าเวทนา
"ฉึ่ก!"
ปกเสื้อโค้ตทหารหนาหนาถูกมีดฉีกขาด ปลายมีดเฉียดผ่านผิวหนังที่คอของซุนต้าหู ทิ้งรอยเลือดจางๆ ไว้
ถ้าเขาตอบสนองช้ากว่านี้ครึ่งวินาที มีดนี้จะผ่าเปิดหลอดลมเขาจนขาด
ซุนต้าหูตกใจแทบขี้แตก สะดุดเท้า ล้มทั้งหงายลงไปในหิมะนอกประตู
เขาไม่สนใจความเจ็บแสบที่คอ ใช้มือเท้าคลานถอยหลังอย่างบ้าคลั่งในกองหิมะ เสียงเปลี่ยนไป ด้วยความกลัวสุดขีด:"บ้าแล้ว! ลู่เย่บ้าแล้ว! ฆ่าคนแล้ว!"
ลูกน้องสองคนก็ถูกท่าทางไม่คิดชีวิตของลู่เย่ข่มขวัญเอาไว้
สองคนมองหน้ากัน หันหลังวิ่งออกไป
ลู่เย่ไม่ได้ไล่ตาม
เขาหอบหายใจแรง หน้าอกนูนยุบเหมือนเครื่องสูบลมที่รั่ว
ตาพร่ามัวไปหมด เลือดที่หลังมือไหลตามด้ามมีดหยดลงบนพื้นดิน เปาะๆ เปาะๆ
ความรู้สึกหมดแรงราวกับน้ำขึ้นท่วมท้น แต่เขาฝืนยืนไว้ได้
ซูหว่านยังนอนงออยู่กับพื้น หน้าซีดเซียว หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
หนานหนานกอดคอแม่แน่น ร้องไห้จนเสียงแหบ
ลู่เย่หายใจเข้าลึกๆ มองแม่ลูกที่ตกใจกลัว หัวใจเจ็บแปลบ
เขาทิ้งมีด ก้าวยาวๆ เข้าไป
"หว่านเอ๋อร์ เจ็บตรงไหน?"
ซูหว่านเห็นเขาเดินเข้ามา ก็หดตัวลงโดยสัญชาตญาณ กอดลูกแน่นขึ้น
"ฉัน...ไม่เป็นไร แค่ชนเฉยๆ"
ดวงตากลมโตคู่นั้นนอกจากความเจ็บปวด ยังมีความระแวงอย่างสุดซึ้ง
ลู่เย่ยิ้มขื่นๆ
น้ำแข็งสามฟุตไม่ใช่จากความหนาวในหนึ่งวัน ความผิดพลาดในชาติก่อน จะหวังให้เธอให้อภัยทันทีได้อย่างไร
เขาเดินไปที่เตาไฟ ตักซุปร้อนจากหม้อที่ส่งกลิ่นหอมนั้นหนึ่งชาม เลือกเนื้อกระต่ายที่นุ่มที่สุดสองสามชิ้น
วางชามกลับที่ขอบเตียง "ดื่มซุปอุ่นๆ ก่อน อบอุ่นร่างกาย"
กลิ่นหอมของซุปเนื้อรุนแรงพุ่งเข้าจมูก
เสียงร้องของหนานหนานน้อยค่อยๆ เบาลง สายตาเผลอมองไปที่ชามกระเบื้องแตกใบนั้น เสียงกลืนน้ำลายดังชัดเจนในห้องที่เงียบสงัด
ซูหว่านกัดริมฝีปาก ฝืนลุกขึ้นนั่ง
เธอมองหลังมือที่เลือดไหลของลู่เย่ แล้วมองชามซุปเนื้อนั่น
"คุณ...คุณไปพันแผลก่อนเถอะ"
ลู่เย่เช็ดเลือดบนเสื้อเจ็กเก็ตขาดๆ อย่างไม่แคร์ "ไม่เป็นไร แผลถลอกนิดหน่อย"
เขาถือชาม ตักซุปด้วยช้อนไม้ เป่าปากเบาๆ ส่งเข้าปากหนานหนาน
เด็กน้อยตกใจถอยหลัง แต่ความหิวชนะความกลัว เธออ้าปากแห้งผากเล็กๆ อย่างระมัดระวัง จิบเล็กน้อย
ซุปร้อนๆ ที่มีกลิ่นไขมันเข้มข้นไหลผ่านลำคอ ไล่ความหนาวเย็นในร่างกายออกไป
ตาของหนานหนานเป็นประกาย ใช้สองมือกุมมือลู่เย่ไว้ ดื่มอึกๆ อย่างตะกละ
"ช้าลงหน่อย ในหม้อยังมีอีก" ลู่เย่ตาคลอ
เลี้ยงลูกเสร็จ เขาก็ตักอีกชาม ยื่นให้ซูหว่าน
ซูหว่านไม่รับ มองเขาด้วยสายตาสับสน
"เธอจะทำอะไร? เนื้อนี่มาจากไหน? เธอไปทำเรื่องชั่วช้าอีกหรือเปล่า?"
ลู่เย่มองตาเธอตรงๆ "ฉันไปล่ามาจากป่าสนหลังเขา"
ซูหว่านไม่เชื่อ
ไอ้ขี้เกียจที่แม้แต่หักฟืนยังรำคาญ จะล่ากระต่ายหิมะอ้วนๆ แบบนี้ได้ยังไง?
แต่เมื่อเห็นแววตาจริงจังของลู่เย่ และบาดแผลมีดที่เพื่อปกป้องพวกเธอ คำถามที่ค้างอยู่ที่ปากก็กลืนกลับลงไป
ลู่เย่ยัดชามใส่มือเธอโดยไม่ฟัง
ซูหว่านหิวมากจริงๆ ถือชามซุปร้อนๆ นั้น น้ำตาไหลรินลงในชาม กินเนื้อคำเล็กๆ พร้อมกับน้ำตา
เห็นแม่ลูกกินอย่างตะกละ หัวใจของลู่เย่ก็ค่อยๆ เต็มไปด้วยบางสิ่ง
เขาลุกขึ้น เดินไปที่ประตู หาไม้กระดานมาปิดกรอบประตูที่ถูกเตะพัง