“เฮียจิน… ให้ผมไปเรียกพี่เปียวไหมครับ?”
เปียวหยาจื่อเป็นคนโหดเหี้ยมตัวจริงของตำบลเกาซานเฉิน
ชายคนนี้ไม่ใช่คนท้องถิ่น หลายปีก่อนหนีภัยแล้งมาจากในด่าน
ได้ยินว่าเขามีคดีฆ่าคนติดตัวจากบ้านเกิด เป็นนักเลงหนีคดีของแท้
ปกติเขาแทบไม่โผล่หน้าในตำบล อาศัยอยู่คนเดียวในเตาอิฐร้างนอกตำบล
เฒ่าเหรินโถวเลี้ยงดูเขาอย่างดี มีของกินของใช้ไม่เคยขาด แต่เรื่องวิวาทตบตีในถิ่นของตัวเองนั้นไม่จำเป็นต้องพึ่งเขา
มีเพียงงานสกปรกที่ต้อง “ฆ่าให้ตายคาที่” และจัดการให้หมดจดเท่านั้น เฒ่าเหรินโถวถึงจะยอมใช้ไพ่ตายใบนี้
“สั่งให้ไปก็ไป พูดมากทำไม!” เฒ่าเหรินโถวถลึงตามองสี่เหยียน
สี่เหยียนรีบลนลานออกจากประตู มุ่งหน้าฝ่าลมหิมะไปนอกตำบล
ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ม่านประตูผ้าฝ้ายหนาหนักก็ถูกใครบางคนกระชากเปิด
ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก้มตัวมุดเข้ามาในห้อง
ชายคนนี้สูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบ สวมเสื้อหนังแกะเก่าขาด คอเสื้อเผยให้เห็นแผงอกกำยำรำไร
บนศีรษะไม่ได้สวมหมวก ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือใบหน้าของเขา แก้มซ้ายมีรอยแผลเป็นจากคิ้วลากยาวลงไปถึงคาง ราวกับตะขาบสีแดงคล้ำเกาะอยู่บนหน้า
ฟันหน้าสีเหลืองซี่ใหญ่สองซี่ยังโผล่พ้นริมฝีปาก นี่เองคือที่มาของฉายาเขา
ทันทีที่เปียวหยาจื่อเข้ามาในห้อง บรรยากาศทั้งห้องก็พลันอึดอัดขึ้นมา
“เฮียจิน เรียกผมมามีอะไร” เขาลากเก้าอี้มานั่งอย่างไม่เกรงใจ คว้าลูกวอลนัทบนโต๊ะมาบีบเล่นในมือ
เฒ่าเหรินโถวไม่ได้ใส่ใจความไร้มารยาทของเขา โบกมือไล่นี๋ชิวกับสี่เหยียนออกไป แล้วปิดประตูให้สนิท