คอกแกะในลานหลังบ้านปูหญ้าแห้งหนาเตอะ
แม่แกะกำลังก้มหน้าเคี้ยวหญ้า พอเห็นคนแปลกหน้าเดินเข้ามาก็ถอยหลังไปสองก้าว
ลู่เย่เดินเข้าไปลูบคอแกะสองสามที ก่อนย่อตัวลงเริ่มรีดนม
นมแกะอุ่น ๆ ไหลผ่านซอกนิ้วลงไปในไหกระเบื้อง กระทบจนเกิดฟองสีขาวเป็นชั้น กลิ่นสาบแกะเข้มข้นฟุ้งกระจาย
รีดได้เกือบครึ่งไห กะดูแล้วน่าจะพอให้เจ้าขุนเขาตัวน้อยดื่มได้สองสามวัน ลู่เย่จึงลุกขึ้นเดินกลับ
เพิ่งแหวกม่านประตูลานหลัง ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่ในลานหน้า
“ต้าหนา หั่นหมูสามชั้นให้ฉันสองชั่ง เลือกชิ้นที่มันเยอะ ๆ อย่าเอาเนื้อผอมแห้งติดกระดูกมาหลอกกันล่ะ”
เสียงนั้นห้าวทุ้ม ลู่เย่ได้ยินก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร
เขาถือไหกระเบื้องเดินออกมา ก็เห็นจ้าวโสวซานสวมหมวกหนังสุนัขเก่า ๆ ยืนเลือกเนื้ออยู่หน้าเขียง
“พี่ต้าซาน อรุณสวัสดิ์ครับ” ลู่เย่ทักทาย
จ้าวโสวซานหันกลับมา เห็นลู่เย่ถือไหอยู่ก็ยิ้มออกมา
“ไอ้หนู มาทำอะไรแต่เช้า? อ้อ ไปรีดนมแกะมาสินะ หาอาหารให้เจ้าตัวนั่นหรือ?”
“ใช่ครับ เมื่อวานพี่ก็บอกว่าผสมนมแกะให้มันกินได้ วันนี้ผมเลยรีบมาจัดการแต่เช้า” ลู่เย่ตอบยิ้ม ๆ
จางต้าหนาหั่นหมูสามชั้นชิ้นใหญ่ที่มีมันขาวสลับเนื้ออย่างคล่องแคล่ว ใช้เชือกฟางร้อยแล้วส่งให้จ้าวโสวซาน
“ต้าซาน ปกตินายขี้เหนียวจะตาย วันนี้ทำไมยอมซื้อหมูสามชั้นชิ้นใหญ่ขนาดนี้ล่ะ? ที่บ้านมีแขกหรือ?”
จ้าวโสวซานรับเนื้อมา ลองชั่งน้ำหนักในมือ แล้วควักเงินจากกระเป๋าส่งให้
“มีญาติมาที่บ้าน ผู้เฒ่าที่บ้านสั่งให้ซื้อเนื้อดี ๆ มาเลี้ยงรับรองสักหน่อย”
เขาหันไปมองลู่เย่ แล้วชวนคุยขึ้นมาอย่างสบาย ๆ
“ญาติของฉันอยู่หมู่บ้านวาอวิ้น ก่อนหน้านี้ตอนบ้านฉันสร้างบ้านใหม่ เขามาช่วยงานด้วย”