เสิ่นซิ่วเหอเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงก่ำ “ฉันเป็นแค่คนชนบท จะคู่ควรกับการใช้ของแบบนี้ได้ยังไง”
ยังพูดไม่ทันจบ หลี่เจี้ยนกั๋วก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เขา
เขากัดฟันก้าวไปข้างหน้า สุ่มเลือกนาฬิกาเรือนหนึ่ง แล้วถามพนักงานขายอย่างฝืนใจ “เรือนนี้ราคาเท่าไร”
พนักงานขายมองหลี่เจี้ยนกั๋วตั้งแต่หัวจรดเท้า ภายนอกดูดีมีมาดแท้ ๆ ไม่นึกว่าจะดูถูกคนชนบทอย่างพวกเธอ
คนชนบทแล้วทำไม คนชนบทก็ต้องดูเวลาเหมือนกันนี่นา
เธอกลอกตามองหลี่เจี้ยนกั๋วแล้วพูดว่า “เรือนนี้เป็นนาฬิกายี่ห้อตงเฟิงจากเทียนจิน ราคาไม่แพงหรอกค่ะ แค่ 125 หยวน”
“งั้นผมเอาเรือนนี้”
พูดจบ เขาก็เห็นสีหน้าพนักงานขายแปลกไป แววตาที่มองเขาเจือความดูแคลนอยู่เล็กน้อย
“นาฬิกาตงเฟิงเรือนใหญ่สำหรับผู้ชาย หน้าปัดกว้าง สายเหล็กหนาหนัก ไม่เหมาะกับผู้หญิงใส่ค่ะ”
หลี่เจี้ยนกั๋วมีสีหน้ากระอักกระอ่วนวูบหนึ่ง “อย่างนั้นหรือครับ”
“ถ้างั้นคุณช่วยแนะนำให้สักเรือนสิ”
พนักงานขายแค่นเสียงเบา ๆ แล้วก้มมองนาฬิกาในตู้
นาฬิกาเป่าเจี้ยฮวาจากเซี่ยงไฮ้ทำขึ้นสำหรับผู้หญิงโดยเฉพาะ ตัวเรือนเล็กบาง พื้นหน้าปัดสีขาว มีขีดบอกเวลาชุบทอง สายเหล็กเส้นเล็กปรับขนาดได้ ขายดีทีเดียว
ราคาแพงที่สุดก็แค่ 90 หยวน
ก่อนหน้านี้เธอตั้งใจจะแนะนำเรือนนี้ให้เขา แต่ท่าทีของหลี่เจี้ยนกั๋วเห็นชัดว่าในใจดูถูกคนชนบท เธอเลยต้องทำให้เขาควักเงินก้อนโตเสียหน่อย
นาฬิกาผู้หญิงชุนเหล่ยจากเซี่ยงไฮ้ นาฬิกาผู้หญิงไห่โอวจากเทียนจิน... อืม ไม่เหมาะสักเรือน