หลิวต้าเหม่ยแทบคลุ้มคลั่ง พอได้ยินว่าเสิ่นเว่ยจวินเสียพนันไปกว่าหนึ่งพันหยวน สมองของเธอก็อื้ออึงไปหมด
ตอนนี้เธอแทบอยากให้เขาตายคาสถานีตำรวจไปเสีย
“แม่ แม่สมองกลับหรือไง หนี้พนันที่เสิ่นเว่ยจวินก่อไว้ แม่ยังจะช่วยปกปิดเขาอีก”
“ตอนนี้เป็นยังไงล่ะ ปกปิดจนเรื่องไปถึงสถานีตำรวจแล้ว!”
หนี้พนันกว่าหนึ่งพันหยวน แค่คิดถึงหลิวต้าเหม่ยก็แทบคลั่ง
ทั้งชีวิตนี้เธอไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน เสิ่นเว่ยจวินกล้าเสียพนันไปมากมายขนาดนี้ได้ยังไง
ต่อให้ขายคนทั้งครอบครัวก็ยังใช้หนี้ไม่หมด
อู๋ไหลตี้หน้าดำคล้ำ หันไปสั่งให้หลิวต้าเหม่ยหุบปากทันที
ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือจะพาเสิ่นเว่ยจวินออกจากสถานีตำรวจได้อย่างไร
ราวกับอ่านใจเธอออก หลิวต้าเหม่ยพลิกตัวลุกขึ้นมา “จะช่วยเขาออกมาทำไม เสียพนันไปตั้งมากมาย ปล่อยให้เขาตายในสถานีตำรวจไปเสียยังดีกว่า!”
“แกพูดว่าอะไรนะ!” อู๋ไหลตี้พุ่งเข้าไปตบหน้าหลิวต้าเหม่ยซ้ายทีขวาที
พอหลิวต้าเหม่ยได้สติ เธอก็รีบกระโจนเข้าใส่และลงมือยื้อยุดตบตีกับอู๋ไหลตี้ทันที
“ฉันพูดผิดตรงไหน ฉันไม่ได้พูดผิดสักหน่อย!”
“เสิ่นเว่ยจวินคิดว่าตัวเองเกิดมาในครอบครัวแบบไหนกัน ทุกคนก็ทำไร่ทำนาอยู่ในชนบท ต้องพึ่งฟ้าฝนกว่าจะหาเงินได้ตลอดทั้งปีไม่ถึงร้อยหยวน เขายังกล้าไปยุ่งกับการพนัน แถมเสียเงินไปตั้งมากมายอีก”
“ในหมู่บ้านเราบ้านไหนไม่มีลูกบ้าง ใคร ๆ ก็มีลูกชายทั้งนั้น ไม่มีใครตามใจลูกเหมือนแม่หรอก”
“ก็แม่ตามใจเขาจนเป็นแบบนี้!”
กว่าเสิ่นหงจวินกับชายชราเสิ่นจะรู้ตัว ทั้งคู่ก็รีบเข้าไปแยกคนละฝ่ายถึงดึงพวกเธอออกจากกันได้