เมื่อเกมรอบนั้นจบลง เสี่ยวอวี่ก็ยังคงช่วยเฉิ่นเยี่ยนระบายความไม่พอใจอยู่
“เรย์นานี่มันแย่เกินไปแล้วนะ ตัวเองเล่นห่วยก็ไม่มีใครว่าอะไรสักหน่อย แต่ยังเอาแต่หาว่าคุณโกงอีก น่าหงุดหงิดจริง ๆ”
เฉิ่นเยี่ยนไม่ได้เก็บมาใส่ใจ กลับยิ้มปลอบเธอว่า “ไม่เป็นไร เสี่ยวอวี่ จริง ๆ แล้วจะโทษเขาก็ไม่ได้หรอก”
เสี่ยวอวี่ถามอย่างสงสัยว่า “ทำไมล่ะ?”
เฉิ่นเยี่ยนอธิบายอย่างจริงจังว่า “ก็เพราะเสียงคุณเพราะเกินไปน่ะสิ เรย์นาได้ยินคุณชมผมไม่หยุด ก็เลยรู้สึกไม่สมดุล อยากเรียกร้องความสนใจจากคุณบ้าง ก็เลยแกล้งทำเป็นคนเก่งแล้วหาว่าผมใช้โปรแกรมโกง”
เป็นไปตามที่คาด พอได้ยินคำปลอบของเฉิ่นเยี่ยน เสี่ยวอวี่ก็อดหัวเราะคิกคักไม่ได้
“ฮ่า ๆ ๆ ที่รัก ทำไมคุณพูดเก่งจังเลย”
【ปากสตรีมเมอร์ขอยืมผมใช้สักครั้งได้ไหม?】
【พูดแค่ประโยคเดียวก็ทำให้น้องสาวยิ้มได้แล้ว】
【ผมต้องหยิบสมุดจดออกมาแล้วสิ】
แต่หลังจากหัวเราะอยู่พักหนึ่ง เสี่ยวอวี่ก็พลันทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
น้ำเสียงของเธอเจือความสงสัยอยู่เล็กน้อย
“ที่รัก คุณคงไม่ใช่สตรีมเมอร์หรอกใช่ไหม? ฉันรู้สึกว่าคุณคุยเก่งเป็นพิเศษเลย”
เฉิ่นเยี่ยนไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สีหน้ายังคงสงบนิ่งขณะตอบว่า “เป็นไปได้ยังไง ผมจะเป็นสตรีมเมอร์ได้ยังไง? ผมเกลียดสตรีมเมอร์แรงค์ต่ำพวกนั้นที่สุดเลย วัน ๆ เอาแต่หลอกลวงความรู้สึกเด็กผู้หญิง น่ารังเกียจจริง ๆ”
เสี่ยวอวี่ยังคงข้องใจอยู่บ้าง
“จริงเหรอ? คุณไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม? ฉันรู้สึกว่าคุณพูดเป็นชุด ๆ เลยนะ”
เฉิ่นเยี่ยนกระแอมเบา ๆ สองครั้ง ไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่จู่ ๆ ก็ถามว่า “เสี่ยวอวี่ คุณรู้ไหมว่า Reaction Formation คืออะไร?”
“หา?”
เสี่ยวอวี่ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่รู้”
เฉิ่นเยี่ยนถอนหายใจ น้ำเสียงพลันลุ่มลึกขึ้น
“ชื่อภาษาจีนเรียกว่า ‘การระบุตัวตนกับผู้รุกราน’”
เสี่ยวอวี่ยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่
“หมายความว่ายังไงเหรอ?”
แม้เธอจะฟังไม่เข้าใจ แต่เหล่าผู้ชมเก่าในห้องไลฟ์กลับเริ่มหัวเราะกันแล้ว
【มาแล้ว มาแล้ว ฉากคลาสสิกมาแล้ว】
【พี่น้อง ผมไม่กล้าดูแล้ว อยากกดออกเลย】
【รอบนี้โลภไปหน่อย น่าจะเริ่มคุยจากครอบครัวตอนเด็กก่อน】
【สตรีมเมอร์จะเริ่มปั่นหัวอีกแล้ว】
เฉิ่นเยี่ยนเหลือบมองคอมเมนต์อย่างรวดเร็ว มุมปากยกขึ้นนิดเดียวจนแทบสังเกตไม่เห็น
จากนั้นเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำว่า “เสี่ยวอวี่ จริง ๆ แล้ว...ผมเป็นเด็กที่พ่อแม่ไม่อยู่ด้วย ตอนเด็ก ๆ พ่อแม่ออกไปทำงานต่างถิ่นตลอด เพราะอย่างนั้นผมถึงเป็นคนเก็บตัวมาก”
“ตอนเรียนมัธยมต้น พวกนักเลงในโรงเรียนชอบรังแกเด็กเรียบร้อยอย่างผม พวกมันไม่เพียงแย่งเงินค่าขนม ยังดักผมไว้ในตรอกแล้วรุมต่อย แถมยังขู่ว่าถ้าผมไปบอกครู คราวหน้าจะซ้อมให้หนักกว่าเดิม”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ
“พอเวลาผ่านไปนานเข้า ผมก็ยิ่งรู้สึกด้อยค่า เลยชอบเป็นฝ่ายควบคุมจังหวะการคุยก่อน ราวกับว่าทำแบบนั้นแล้วจะช่วยปกปิดความรู้สึกด้อยค่าในใจได้”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที น้ำเสียงของเสี่ยวอวี่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด
“อะไรนะ ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนั้นล่ะ เกินไปแล้วนะ”
เฉิ่นเยี่ยนรับคำต่อทันทีว่า “ใช่แล้ว เพราะอย่างนั้นเสี่ยวอวี่ คุณยินดีช่วยเยียวยาผมไหม?”
【มาแล้ว มาแล้ว】
【อย่าไปเชื่อเขานะ เสี่ยวอวี่】
【จบแล้ว เด็กสาวไร้เดียงสาอีกคนตกหลุมพรางสตรีมเมอร์แล้ว】
เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวอวี่ชะงักไป
“หา?”
“ฉัน...ฉันจะช่วยเยียวยาคุณยังไงเหรอ?”
เฉิ่นเยี่ยนตอบอย่างจริงจังว่า “เราเล่นเกมกันอีกตาสิ เดี๋ยวคุณทำตามที่ผมบอกได้ไหม? ผมให้ทำอะไรก็ทำตามนั้น”
เสี่ยวอวี่ถามโดยไม่ทันคิดว่า “อย่างเช่นอะไรเหรอ?”
เฉิ่นเยี่ยนยิ้ม
“อย่างเช่น ถ้าผมบอกให้คุณไปเอ คุณก็ต้องไปเอ ห้ามไปที่อื่น ถ้ามีใครกดดันผม คุณก็ต้องช่วยกดดันกลับ”
เสี่ยวอวี่ฟังแล้วอดหัวเราะไม่ได้
“ฮ่า ๆ ๆ ฉันนึกว่าจะให้ทำอะไรเสียอีก ได้สิ ที่รัก ตานี้ฉันจะฟังคุณทุกอย่างเลย”
เฉิ่นเยี่ยนพยักหน้าอย่างพอใจ
【น้องสาวติดกับแล้ว】
【ปั่นหัวสำเร็จ】
【ไม่มีคำพูดไหนของสตรีมเมอร์ที่เป็นความจริงเลย】
【ผมรู้สึกว่ามันต้องไม่ง่ายแค่นั้นแน่】
“จับคู่สำเร็จ”
พอเข้าสู่หน้าจอเลือกเอเจนต์ เสี่ยวอวี่ก็ถามขึ้นมาก่อน
“ที่รัก ตานี้ฉันเล่นอะไรดี?”
เฉิ่นเยี่ยนเลือกเจทอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดว่า “คุณเลือกโคลฟสิ”
“อืม”
เสี่ยวอวี่ขานรับอย่างว่าง่าย
เฉิ่นเยี่ยนพูดต่อว่า “ตานี้ถ้าคุณลงควันพลาดแม้แต่จุดเดียว ผมจะลงโทษคุณนะ”
【???】
【จบแล้ว น้องสาวกลายเป็นคนของสตรีมเมอร์ไปแล้ว】
พอเข้าเกม เฉิ่นเยี่ยนไม่ได้รีบร้อนสั่งแผน แต่พูดช้า ๆ ว่า “หมุนตัวหนึ่งรอบก่อน”
“หา?”
“หมุนอยู่กับที่หนึ่งรอบ”
เสี่ยวอวี่ไม่รู้ว่าทำไปทำไม แต่ก็ยังบังคับโคลฟให้หมุนอยู่กับที่หนึ่งรอบตรงจุดเกิดอย่างว่าง่าย
“ดีมาก”
เฉิ่นเยี่ยนพยักหน้าอย่างพอใจ
“กระโดดอีกสองที”
“ที่รัก คุณแปลกจังเลย”
ปากเธอบ่นอย่างนั้น แต่การกระทำกลับซื่อตรงอย่างยิ่ง
ปั้ก ปั้ก
โคลฟบนหน้าจอกระโดดติดกันสองครั้ง
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ】
【ดี ๆ เริ่มทดสอบการเชื่อฟังแล้ว】
“ดีมาก ทำตามคำสั่งได้ดี มีอนาคตแน่นอน”
เสี่ยวอวี่หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้
“อนาคตอะไรเหรอ?”
“เป็นลูกสมุนตัวน้อยประจำตัวผมไง!”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนจะได้ยินเสียงผู้หญิงที่ฟังดูเขินอายเล็กน้อย
“ใคร...ใครจะเป็นลูกสมุนตัวน้อยประจำตัวคุณกัน”
แต่ถึงปากจะปฏิเสธ ตลอดทั้งเกมเธอกลับแทบจะเดินตามหลังเฉิ่นเยี่ยนตลอด
เฉิ่นเยี่ยนบอกให้เธอวางควัน เธอก็วางควัน
บอกให้เธอลากแนวยิง เธอก็ไปลากแนวยิง
เฉิ่นเยี่ยนไปไหน เธอก็ไปด้วย
จนถึงช่วงท้าย เฉิ่นเยี่ยนยังพูดไม่ทันจบ เธอก็ลงมือทำไปก่อนแล้ว
“ที่รัก ฉันเก่งขึ้นเรื่อย ๆ ใช่ไหม?”
“อืม ไม่เลว”
เฉิ่นเยี่ยนยิ้มชมเธอ
【?????】
【สตรีมเมอร์ คุณนี่มันน่าตายจริง ๆ!】
【พี่ครับ ให้ผมเล่นสักตาเถอะ ขอร้องล่ะพี่】
......
เมื่อหน้าจอแห่งชัยชนะปรากฏขึ้น เกมตานี้ก็จบลง
เฉิ่นเยี่ยนกระแอมเบา ๆ
“เสี่ยวอวี่”
“มีอะไรเหรอ ที่รัก? คุณจะให้ฉันทำอะไร?”
เธอตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้หลุดจากบรรยากาศในเกมเมื่อครู่
“คุณส่งรูปให้ผมดูได้ไหม?”
“ได้สิ”
ปลายสายตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย น้ำเสียงยังฟังดูดีใจอยู่เล็กน้อยด้วยซ้ำ
เห็นได้ชัดว่าเธอมั่นใจในหน้าตาของตัวเองมาก
“แล้วฉันจะส่งให้คุณยังไงเหรอ?”
“เราแอดวีแชตกันไหม?”
เสี่ยวอวี่ตอบตกลงอย่างฉับไว
“ได้เลย ที่รัก”
“โอเค คุณแอดผมมาได้เลย ผมส่งไอดีวีแชตให้ทางข้อความส่วนตัวแล้ว”
“ได้รับแล้ว”
ไม่กี่วินาทีต่อมา โทรศัพท์ของเฉิ่นเยี่ยนก็สั่นเบา ๆ
【คำขอเพิ่มเพื่อนใหม่】
ชื่อบัญชี — เสี่ยวอวี่ผู่เป่าเป่า
รูปโปรไฟล์เป็นกระต่ายตัวหนึ่งกอดแครอตอยู่
แทบจะทันทีที่รับเป็นเพื่อน อีกฝ่ายก็ส่งรูปมาให้หนึ่งรูป
“ที่รัก ฉันส่งให้แล้วนะ”
ผู้ชมในห้องไลฟ์ย่อมมองไม่เห็นหน้าจอโทรศัพท์ แต่พวกเขาได้ยินเสียงของเสี่ยวอวี่
เมื่อเห็นว่าเฉิ่นเยี่ยนก้มหน้าก้มตาจัดการกับโทรศัพท์อยู่ตลอด พวกเขาก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
【????】
【สตรีมเมอร์แอบทำอะไรอยู่เนี่ย?】
【อย่ากินคนเดียวสิ สตรีมเมอร์】
【กินคนเดียว ผมเลิกติดตามเลย】
เฉิ่นเยี่ยนไม่สนใจคอมเมนต์ เขากดเปิดรูปนั้นแทน
ในรูป หญิงสาวยืนอยู่หน้ากระจกในห้าง เธอสวมเดรสลายดอกสีฟ้าอ่อน ชายกระโปรงยาวเหนือเข่าพอดี ด้านนอกคลุมด้วยเสื้อคาร์ดิแกนถักสีขาวครีม
ผมยาวสลวยของเธอปล่อยลงบนแผ่นหลัง ปลายผมงอนขึ้นเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยกชายกระโปรง ส่วนอีกข้างชูสองนิ้วเป็นท่า “เย่” ใส่กล้อง
แม้จะผ่านแอปแต่งรูปมาแล้ว แต่หน้าตาของเธอก็ถือว่าสวยโดดเด่น อย่างน้อยก็สวยกว่าคนส่วนใหญ่ในร้านรับจ้างเล่นเกม
หลังจากเฉิ่นเยี่ยนแน่ใจว่าไม่ได้เอารูปให้คนในห้องไลฟ์เห็น เขาก็กดเปิดไมค์รวมอีกครั้ง
“เสี่ยวอวี่ คุณสวยเกินไปแล้วนะ”
ในสายเสียง เสี่ยวอวี่หัวเราะอย่างเขินอายเล็กน้อย
“จริงเหรอ ที่รัก?”
“จริงสิ ตอนแรกผมคิดว่าเสียงคุณเพราะมากแล้ว แต่ไม่คิดว่าหน้าตาจะสวยขนาดนี้ด้วย ถ้าคุณเข้าวงการเป็นดารา พวกดาราหญิงคนอื่น ๆ ยังจะมีบทบาทอะไรอีกล่ะ”
เสี่ยวอวี่เห็นได้ชัดว่าดีใจขึ้นมาเมื่อถูกชมแบบนี้
“ไม่หรอก ไม่หรอก เว่อร์ไปแล้ว”
ถึงปากจะปฏิเสธ แต่รอยยิ้มในน้ำเสียงของเธอกลับปิดไม่มิดเลย
คอมเมนต์ในห้องไลฟ์เริ่มร้อนใจขึ้นมาอย่างหนัก
【สตรีมเมอร์ ให้พวกเราเห็นด้วยสิ!】
【ไม่ใช่สิพี่ คุณกินคนเดียวเลยเหรอ!】
【สตรีมเมอร์ คุณนี่มันร้ายจริง ๆ!】
【เอารูปให้พวกเราดูหน่อยสิ!】
【โห โคตรเจ๋ง ไลฟ์ให้ผมดูด้วยสิ!】
เฉิ่นเยี่ยนเหลือบมองคอมเมนต์ที่แน่นเต็มหน้าจอ แล้วอดหัวเราะไม่ได้
จากนั้นเขาก็เปิดไมค์อีกครั้งแล้วพูดว่า “เสี่ยวอวี่ ผมมีเรื่องอยากสารภาพกับคุณ”
“หืม? เรื่องอะไรเหรอ?”
“จริง ๆ แล้ว ผมเป็นสตรีมเมอร์”
ปลายสายเงียบลงทันที
ไม่กี่วินาทีต่อมา เสี่ยวอวี่ถึงค่อย ๆ เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“หา?”
“งั้นตอนที่เราเล่นเกมกันเมื่อกี้ คุณเปิดไลฟ์อยู่ตลอดเลยเหรอ?”
เฉิ่นเยี่ยนไม่ได้ปิดบัง เขายิ้มแล้วตอบว่า “อืม แต่คนดูในห้องไลฟ์ผมก็ไม่ได้เยอะ มีแค่ประมาณแปดร้อยคนเอง”
“หา มีตั้งเยอะเลยเหรอ?”
เสี่ยวอวี่ประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนหน้านี้เธอคิดมาตลอดว่าเฉิ่นเยี่ยนเป็นแค่คนเล่นทั่วไปที่เสียงเพราะและฝีมือดี ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นสตรีมเมอร์ด้วย
“เยอะตรงไหน ไม่เยอะหรอก เป็นแค่สตรีมเมอร์ตัวเล็ก ๆ เอง เรื่องเป็นแบบนี้นะ พวกพี่น้องในห้องไลฟ์ผมชอบคุณกันมาก เมื่อกี้พวกเขาคอมเมนต์ขอดูรูปคุณไม่หยุดเลย”
“แต่ผมยังไม่ได้ให้พวกเขาดู ก็เลยอยากถามความเห็นคุณก่อน ถ้าคุณไม่ยินดีก็ไม่เป็นไร”
“ไม่ต้องห่วง คนในห้องไลฟ์ผมใจดีกันทั้งนั้น ไม่มีใครจงใจพูดอะไรไม่ดีกับคุณหรอก”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เสี่ยวอวี่ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างประหลาด
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเสียงเบาว่า “แล้วคุณไลฟ์ที่ไหนเหรอ? ชื่ออะไร? ฉันอยากไปดู”
เฉิ่นเยี่ยนหัวเราะเบา ๆ
“ผมไลฟ์อยู่โต้วไห่ ชื่อห้องไลฟ์ว่า Cyan”
“โอเค”
เสี่ยวอวี่ขานรับ
“พวกคุณทำตัวปกติหน่อยนะ ถ้ามีคนปั่นกระแสก็อย่าลืมให้ผู้ดูแลบล็อกด้วย!”
【เชี่ย! นางเอกมาแล้ว】
【ยินดีต้อนรับพี่สะใภ้!】
【น้องสาวไม่ต้องกลัว พวกเราเป็นคนดี】
【เสียงพี่สะใภ้เพราะจัง!】
เสี่ยวอวี่มองคอมเมนต์ที่เต็มหน้าจอ อารมณ์ประหม่าในตอนแรกค่อย ๆ คลายลงโดยไม่รู้ตัว ถึงขั้นรู้สึกว่าคอมเมนต์พวกนี้สนุกดีด้วยซ้ำ
เธอหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้
“คนในห้องไลฟ์คุณน่าสนใจดีนะ”
เฉิ่นเยี่ยนหัวเราะแล้วพูดว่า “ใช่ไหมล่ะ เสี่ยวอวี่ เห็นไหม คนในห้องไลฟ์ผมใจดีกันทั้งนั้น พวกเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอก”
เสี่ยวอวี่ขานรับเบา ๆ แล้วแอบมองภาพไลฟ์อีกครั้ง
เฉิ่นเยี่ยนบนหน้าจอสวมเสื้อยืดสีขาว ใส่หูฟังอยู่บนศีรษะ ใบหน้าดูสะอาดสะอ้านกว่าที่เธอคิดเอาไว้เสียอีก เขายิ้มอยู่ ดูไม่เหมือนคนพูดจาเจ้าชู้ลื่นไหลแบบนั้นเลย
พอนึกถึงตอนที่เล่นเกมเมื่อครู่ ซึ่งเขาเรียกเธอว่า ‘ที่รัก’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหูของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกเล็กน้อย
หลังเงียบไปสองสามวินาที ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจได้
“งั้น...คุณให้พวกเขาดูเถอะ”
【ยอมแล้ว!!!】
【สตรีมเมอร์ เร็วเข้า ๆ!】
เฉิ่นเยี่ยนยิ้มพลางโบกมือ
“อย่าเพิ่งรีบร้อน ตกลงกติกากันก่อนนะ ดูรูปได้ แต่ห้ามไปก่อกวนเธอเด็ดขาด”
หลังจากชี้แจงเรื่องนี้เสร็จ เขาถึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วแสดงรูปให้กล้องดูเพียงไม่กี่วินาที
【สวย! สวย! สวย!】
【เชี่ย สวยเกินไปแล้ว!】
【พี่ ผมขอร้องล่ะ ให้ไอดีวีแชตเธอผมที】
【คนนี้ผมชอบจริง ๆ】
เสี่ยวอวี่มองคอมเมนต์ที่เต็มไปด้วยคำชม ความประหม่าสุดท้ายในใจก็หายไปจนหมด มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว
......
“เอาละ พี่น้อง วันนี้ไลฟ์แค่นี้นะ”
【ไลฟ์ต่อ! ไลฟ์ต่อ! ไลฟ์ต่อ!】
【สตรีมเมอร์ อย่าเพิ่งหนี ไลฟ์ต่อสิ!】
【สตรีมเมอร์ คุณหมดแรงแล้วเหรอ วันนี้ทำไมเลิกไลฟ์เร็วจัง?】
【ส่งบอลลูนลมร้อนให้หนึ่งลูก ไลฟ์ต่ออีกตาได้ไหม!】
【รถสปอร์ตเตรียมพร้อมแล้ว สตรีมเมอร์เข้าใจที่ผมหมายถึงใช่ไหม!】
【แม้แต่ลาของมังกรตลาดพาณิชย์ยังไม่กล้าทำแบบนี้เลย】
เฉิ่นเยี่ยนมองคอมเมนต์ที่เต็มหน้าจอเรียกร้องให้ไลฟ์ต่อ แล้วอดยิ้มไม่ได้
“พี่น้อง วันนี้ไม่ได้จริง ๆ ไม่ใช่ว่าสตรีมเมอร์อยากอู้นะ หลัก ๆ คือคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ใกล้มาถึงแล้ว”
“พวกคุณก็รู้ ตอนนี้ผมยังใช้โน้ตบุ๊กเก่าเมื่อหลายปีก่อนมาไลฟ์อยู่เลย พอเปิดไลฟ์แล้วเล่นเกมทีไร พัดลมก็ดังเหมือนเฮลิคอปเตอร์กำลังขึ้น แถมตอนเล่นยังเฟรมตกตลอด ตอนนี้ในที่สุดก็พอหาเงินได้บ้าง เลยยอมซื้อคอมเครื่องใหม่ให้ตัวเองสักที”
พูดถึงตรงนี้ แววตาของเขาก็ฉายความคาดหวังขึ้นมาเล็กน้อย
“เพราะงั้นวันนี้ต้องเลิกไลฟ์เร็วหน่อย จะไปตั้งค่าคอมเครื่องใหม่ พี่น้องไม่ได้อยากดูผมไต่แรงค์กันมาตลอดเหรอ? พอตั้งค่าคอมเสร็จ พรุ่งนี้ผมจะไลฟ์เล่นเกมแรงค์สูงให้ดู”
“ถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องใช้โน้ตบุ๊กกาก ๆ เครื่องนี้แล้ว พวกเราไปถล่มพวกแรงค์อำนาจกัน”
【ได้ ๆ ๆ เหตุผลนี้ผมยอมรับ】
【ในที่สุดสตรีมเมอร์ก็เปลี่ยนคอมสักที ผมทนดูโน้ตบุ๊กเครื่องนั้นมานานแล้ว】
เฉิ่นเยี่ยนยิ้มพลางโบกมือ
“พี่น้อง ผมปิดไลฟ์แล้วนะ”
“เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น ก็ลืมเรื่องเมื่อวานไปให้หมด พี่น้อง พรุ่งนี้เจอกัน อย่าลืมล่ะ”
เฉิ่นเยี่ยนพูดจบก็ปิดภาพไลฟ์อย่างคล่องแคล่ว
เมื่อภาพในห้องไลฟ์ดับลง ห้องก็เงียบสนิทในทันที เหลือเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของโน้ตบุ๊กที่ยังคงหมุนดัง ‘ฟู่ ๆ’