โหวพิทักษ์ใต้ เรือนต้าเผิง
ชิวสุ่ยย่องเข้ามาในห้องสวดมนต์ของซูอิงลั่วอย่างเบามือเบาเท้า ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วด้วยความเคารพว่า “คุณหนู บ่าวมีข่าวสำคัญเกี่ยวกับเจ้าสารเลวนั่นมารายงาน”
ริมฝีปากของซูอิงลั่วหยุดขยับ นางหยุดสวดมนต์ชั่วคราว แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้น
ชิวสุ่ยรายงานว่า “เมื่อวานซืน เจ้าสารเลวนั่นกับมารดาแอบออกจากเมืองจักรพรรดิขาวไปอย่างเงียบเชียบ แต่ระหว่างทางดูเหมือนจะพบกับพระอาจารย์ผู้สูงศักดิ์จากเขาผู่ตู้ มารดาของเจ้าสารเลวนั่นได้รับบาดเจ็บภายใน จึงกลับมาถึงจวนตระกูลเจียงในคืนนั้น จากนั้นก็ไม่สนใจอาการบาดเจ็บ เฝ้ารอเจ้าสารเลวนั่นกลับมาอยู่หน้าประตูใหญ่ ส่วนเจ้าสารเลวนั่นกลับถึงจวนตระกูลเจียงเมื่อเย็นวานนี้เจ้าค่ะ”
ซูอิงลั่วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วถามอย่างเคร่งขรึมว่า “เจ้าแน่ใจหรือว่าพวกเขาพบกับศิษย์พี่จากเขาผู่ตู้?”
“สายข่าวไม่อาจยืนยันได้ทั้งหมดเจ้าค่ะ” ชิวสุ่ยตอบตามจริง “คนทั้งจวนตระกูลเจียงปิดปากเรื่องนี้แล้ว จึงสืบต่อไม่ได้”
ชิวสุ่ยรีบกล่าวต่อว่า “บ่าวกังวลว่าเขาผู่ตู้จะพาเจ้าสารเลวนั่นขึ้นเขาไปควบคุมไว้ เพื่อใช้เป็นหมากต่อรองกับคุณหนูและลูกชายคุณชายในภายหน้า...”
“บังอาจ!” ซูอิงลั่วแผดเสียงดุดันขึ้นฉับพลัน คิ้วที่ก้มต่ำพลันยกขึ้น ดวงตาคู่งามฉายประกายคมกริบ “เจ้ากล้าวิพากษ์วิจารณ์เขาผู่ตู้เชียวหรือ!”
“บ่าวสมควรตาย!” ชิวสุ่ยรีบคุกเข่าลงเสียงดังตุบ โขกศีรษะกับพื้นแล้วกล่าวว่า “ขอคุณหนูลงโทษด้วยเจ้าค่ะ”
ซูอิงลั่วกล่าวว่า “เห็นแก่ที่เป็นความผิดครั้งแรก จงตบปากตัวเองสามครั้ง”
“ขอบคุณคุณหนูเจ้าค่ะ” ชิวสุ่ยเงยหน้าขึ้น แล้วตบปากตัวเองติดกันสามครั้งทันที
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
จากนั้นนางก็กล่าวต่อว่า “คุณหนู ปล่อยเจ้าสารเลวนั่นไว้ก็เป็นภัยในภายหน้า มิสู้ทำพิธีส่งวิญญาณมันในสองสามวันนี้เสียเลยเล่าเจ้าคะ!”
ซูอิงลั่วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “ซื่อจื่อกำลังรุ่งโรจน์มีชีวิตชีวา หากรู้ว่ามีคนสังหารบุตรของตน เกรงว่าจะจบเรื่องได้ยาก ห้ามเจ้าส่งคนไปฆ่ามัน เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง”
“...เจ้าค่ะ คุณหนู” ชิวสุ่ยตอบรับอย่างไม่เต็มใจนัก