“น้องชาย ที่แท้เจ้าก็เก่งกาจถึงเพียงนี้!” หมาดำเฒ่าอ้าปากร้อง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
จ้าวผิงอันหันไปมองหมาดำเฒ่าอย่างเลื่อนลอย แล้วหันกลับไปมองศพขงเหนียน ก่อนจะหันกลับมามองหมาดำเฒ่าอีกครั้ง สมองของเขาว่างเปล่าไปหมด
“ข้า... ข้าไม่รู้” เขาตอบอย่างไม่ค่อยตรงคำถามนัก
หมาดำเฒ่าหัวเราะคิกคักอย่างมีเลศนัย “น้องชาย นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าฆ่าคนใช่หรือไม่? ปฏิกิริยาเช่นนี้ไม่แปลกหรอก ผ่านไปสักพักก็จะดีขึ้นเอง ต่อไปก็ชินไปเอง”
ขณะพูด มันเดินไปยังศพของขงเหนียน ใช้ปากสุนัขกัดดึงจีวร พลางร้องว่า “เจ้าหัวโล้นนี่น่าจะมีทรัพย์สินไม่น้อย น้องชาย รีบมาช่วยกันค้นศพเร็ว ของวิเศษที่ได้มาแบ่งกันคนละครึ่ง!”
จ้าวผิงอันเพิ่งเรียกสติกลับมาได้บ้าง เมื่อเห็นหมาดำเฒ่าค้นศพอย่างช่ำชอง เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าหมาดำเฒ่าตัวนี้ไม่ใช่สุนัขซื่อสัตย์อะไรนัก
เขาเดินเข้าไปพลางกล่าวว่า “ของมีค่าของเจ้าหัวโล้นนั่นน่าจะเก็บไว้ในบาตรหมดแล้ว”
เขาเคยเห็นขงเหนียนหยิบเชือกมังกรทองออกมาจากบาตร
หมาดำเฒ่าคาบขอบบาตรขึ้นมาทันที หันปากบาตรลง แล้วเทของออกมาไม่หยุด
เห็นสิ่งของทะลักออกมาจากบาตรไม่ขาดสาย เริ่มจากเชือกมังกรทอง ตามด้วยเอกวิญญาณแดนหลายขวด แล้วก็ทองคำ เงิน และศิลาปฐมกองใหญ่...
พริบตาเดียว ของที่เทออกมาจากบาตรก็กองสูงเป็นภูเขาลูกย่อมสูงเท่าคน
“โครม!” หมาดำเฒ่าโยนบาตรที่เทจนหมดแล้วทิ้ง ก่อนจะหันมาร้องกับจ้าวผิงอันอย่างตื่นเต้นว่า “ของวิเศษตั้งมากมาย แบ่งกันคนละครึ่ง!”
จ้าวผิงอันกล่าวอย่างระแวดระวังอยู่บ้างว่า “ท่านผู้อาวุโสหมาดำ ท่านเป็นผู้ช่วยชีวิตข้า ข้าจะกล้าแบ่งผลประโยชน์ครึ่งหนึ่งได้อย่างไร?”
“นั่นเป็นคนละเรื่องกัน ขนมปังทองคำหนึ่งตะกร้าที่เจ้ารับปากข้าไว้ห้ามกลับคำเด็ดขาด!” หมาดำเฒ่ากล่าว “คนที่ฆ่าเขาคือเจ้า แบ่งให้เจ้าห้าส่วนก็สมควรแล้ว”
เมื่อได้ยินว่าคนที่ฆ่าขงเหนียนคือตน จ้าวผิงอันก็นึกขึ้นได้ว่าขงเหนียนมาจากเขาผู่ตู้ ในใจก็พลันรู้สึกกดดันขึ้นมา
เขาผู่ตู้เป็นหนึ่งในสองดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบำเพ็ญของแคว้นต้าเฉียน อีกทั้งชายแดนใต้ยังอยู่ในอาณาเขตอิทธิพลของเขาผู่ตู้ มีศาสนิกชนอยู่มากมายนับไม่ถ้วน