วันนี้ หลินชูตั้งใจจะออกไปข้างนอกอยู่แล้ว
โจวหมิงนัดเธอไปกินข้าวที่ประตูใต้ของมหาวิทยาลัย บอกว่าแถวนั้นเปิดร้านปิ้งย่างร้านใหม่
เธอตั้งใจเปลี่ยนชุดเดรสลายดอกไม้สีฟ้าอ่อนที่เพิ่งซื้อมา นั่งลงที่โต๊ะแล้วทาลิปสติก
โทรศัพท์สั่นเบาๆ
วีแชทมีข้อความเด้งขึ้นมา
หลินชูนึกว่าเป็นโจวหมิงที่ส่งมาถามว่าเธอจะเสร็จเมื่อไหร่ เธอจึงเปิดดูโดยไม่ทันคิด
แต่กลับเป็นเหลียงเซียว
หลินชูขมวดคิ้ว เธอไม่ได้คุยกับเขานานแล้ว
เหลียงเซียวจะมีเรื่องอะไรมาหาเธอกันนะ?
แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือ——
[หลินชู เธอเก่งเรื่องเล่นตัวอยู่นะ]
หลินชูชะงักกึก
หัวใจดวงหนึ่งเกิดความหวาดกลัวอย่างมหาศาล
ทำไมเหลียงเซียวถึงพูดแบบนั้นล่ะ?
ปีที่แล้วเหลียงเซียวรู้แล้วว่าเธอคบกับโจวหมิง ถึงตอนนั้นเขาจะเคยส่งข้อความข่มขู่มาบ้าง แต่สุดท้ายก็ไม่มีการพูดถึงอีก
เธอมีลางสังหรณ์อยู่ลึกๆ แต่เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดไปทางนั้น
ไม่นาน ข้อความอีกหนึ่งข้อความก็เด้งขึ้นมาบนวีแชท
[ปกติทำเป็นใสซื่อ แต่ในโรงแรมกลับทำตัวตามสบายได้ดีนี่นา?]
เธอมองสองประโยคนั้น สมองว่างเปล่าไปครู่หนึ่ง
เขาหมายความว่าอะไร?
เป็นแบบที่เธอคิดหรือเปล่า?
หลินชูหายใจไม่ออกขึ้นมาในทันใด เธอพยายามทำใจให้สงบ
มือสั่นระริกเธอพิมพ์ตอบ แต่เธอตื่นตระหนกเกินไป พิมพ์อยู่นานกว่าจะเสร็จทั้งที่ตัวหนังสือไม่กี่ตัว