หลินชูรู้สึกว่าเสียงของตัวเองไม่เหมือนตัวเองอีกต่อไป "โจวหมิง ฉัน..."
ได้ยินเสียงหลินชูสะอื้นปนอยู่ในน้ำเสียง โจวหมิงก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
"ชูเอ๋อร์ เป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้น?"
"ไม่เป็นไร เธออย่าเพิ่งตกใจ เราจะเผชิญมันไปด้วยกัน ทุกอย่างต้องมีทางออก"
หลินชูกำมือถือแน่นราวกับจับต้นไม้นางฟ้าไว้
เธอหลับตาลง ฝืนใจเอ่ยออกไป "เหลียงเซียวส่งข้อความมาบอก ว่า...ว่าคืนนั้นที่เราไปโรงแรมกันถูกถ่ายไว้ได้ และคลิปถูกโพสต์ลงเว็บต่างประเทศแล้ว"
ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ
เพียงไม่กี่วินาที หลินชูได้ยินเสียงลมหายใจถี่ของตัวเอง
คงไม่ใช่ว่าโจวหมิงจะเป็นอย่างที่เหลียงเซียวว่าไว้จริง ๆ นะ
ได้ยินเรื่องนี้แล้วจะเหินห่างจากเธอไปเลยหรือเปล่า...
หลินชูเคยคิดเสมอว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่แน่นแฟ้นดี และในอนาคตก็จะเดินไปด้วยกันเรื่อย ๆ แต่พอถึงเวลาแบบนี้จริง ๆ เธอกลับเริ่มไม่แน่ใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น
เธอไม่แน่ใจว่าโจวหมิงรักเธอมากแค่ไหน
เป็นแค่เพื่อนคู่ใจตอนเรียนมหาวิทยาลัยที่หาไว้แก้เหงา หาคนกินข้าว เที่ยวเล่นด้วยกันใช่ไหม?
หรือว่าอยากหาใครสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปตลอดจริง ๆ กันแน่?
ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที หลินชูคิดอะไรไปได้หลายอย่างมากมาย
"ผม...นี่มัน..."
โจวหมิงพูดไม่เป็นคำ ยังไงซะเขาก็อายุแค่กว่าเธอหนึ่งปี เพิ่งจะยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น
ได้ยินแบบนั้น หัวใจของหลินชูยิ่งจมดิ่งลงไปอีก