(ตอนที่ 187 มีอัปเดตเพิ่ม 2,000 คำ ใครยังไม่ได้อ่านลองไปอ่านก่อนได้นะ~)
หลินชูเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 3 คณะจิตวิทยา มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง
ยี่สิบปีแรกของชีวิต เธอราบรื่นมาโดยตลอด สอบเข้ามหาวิทยาลัยเจียงเฉิงซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในเมืองได้ตามปกติ
หลังเข้าเรียน ผลการเรียนของเธออยู่ในระดับกลาง ๆ ถึงดี และเคยได้ทุนการศึกษามาครั้งหนึ่ง
เธอมีใบหน้าที่ทำให้คนอื่นรู้สึกผ่อนคลายได้ง่าย
เวลายิ้ม ตาของเธอจะโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว เวลาพูดก็ไม่แย่งใคร
เวลากิจกรรมชมรมรับสมาชิกใหม่ เธอสามารถยืนถือแผ่นประชาสัมพันธ์กลางแดดได้ทั้งบ่าย
กิจกรรมของชั้นเรียนที่ขาดพิธีกรกะทันหัน เธอก็รับต้นฉบับมาทำแทน นอนดึกจนถึงตีสอง วันรุ่งขึ้นก็ขึ้นเวทีได้ทันที
เพื่อนร่วมห้องชอบบอกว่าเธอเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ดวงน้อย
หลินชูได้ยินแล้วก็จะยิ้มแล้วยกมือโบก "อย่าชมมากเลย เดี๋ยวฉันจะเหินฟ้า"
เธอเองก็รู้สึกว่าชีวิตตัวเองไม่ได้แย่
พ่อแม่ทำธุรกิจเล็ก ๆ อยู่ต่างจังหวัด ไม่ร่ำรวยมาก แต่ทุกเดือนก็โอนเงินค่าครองชีพมาให้ตรงเวลาเสมอ
ความสัมพันธ์กับพ่อแม่ก็ค่อนข้างดี วันเทศกาลก็จะโอนเงินอั่งเปา 200 หยวนมาให้ ให้เธอซื้อของอร่อย ๆ กิน
หลินชูไม่ค่อยทำให้ครอบครัวต้องเป็นห่วง
เธอชอบมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง
มหาวิทยาลัยสวยมาก อาจารย์และเพื่อน ๆ ทุกคนใจดี ถนนอาหารข้างหน้าประตูมหาวิทยาลัยก็อร่อยมาก
เธอยังได้พบคนที่ชอบที่นี่ด้วย
โจวหมิงเป็นแฟนของเธอ รุ่นพี่ที่อยู่สูงกว่าเธอหนึ่งปี