เฟิงเยว่คิดจะร้องไห้ อยากจะขอร้อง อยากหนีจากที่นี่ แต่สิ่งที่รอเขาอยู่มีเพียงคำด่าทอ การดูถูก การเยาะเย้ย และการทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมื่อเห็นสภาพอันน่าอับอายของเฉิงเจียโยว ตัวเองที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้ก็ทำให้คนสองคนที่อยู่ข้างๆ เริ่มบันทึกวิดีโอทันที
ซุนลี่หยางกำลังถือเงินที่แย่งมาจากเฉิงเจียโยว แต่ในใจเขากลับไม่มีความรู้สึกผิดใดๆ เลย เพราะยังไงการได้เงินมาก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะปล่อยเขาไปง่ายๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเงินที่เฉิงเจียโยวให้มานั้นยังไม่พออีกด้วย
เขาขึ้นไปตบหน้าอีกหลายครั้งติดต่อกัน จนหูของเฟิงเยว่ดังอื้อไปหมด
ตัวเองที่อยู่ตรงหน้าถามว่า “เฉิงเจียโยว แม่นายไม่มีเงิน หาเงินไม่ได้ แล้วพ่อนายล่ะ? นายไม่มีพ่อเหรอ?”
ตอนนี้เฟิงเยว่ถูกตีจนพูดไม่ออก
ซุนลี่หยางที่อยู่ข้างๆ เสนอว่า “พอดีนายไม่มีพ่อ พวกเราไม่มีลูก ต่อไปนายก็เรียกพวกเราว่าพ่อก็แล้วกัน”
ตัวเองที่อยู่ตรงหน้าเห็นจะสนใจความคิดนี้มาก พยักหน้าทันที “ความคิดนี้ดี เอางี้ เรียกสักหนึ่งคำ ที่เหลือสี่ร้อยบาทพวกเราถือว่าออกให้เอง”
ตอนนี้เฉิงเจียโยวถูกตีจนพูดไม่ออกแล้ว
เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ทั้งสามคนก็ไม่พอใจบ้าง “ไอ้ลูกชาย พ่อพูดกับแกอยู่นะไง!”
ทั้งสามคนถูกความเงียบของเขาทำให้โกรธ จึงเริ่มชกต่อยเตะถีบอีกครั้ง
ร่างของเฟิงเยว่ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงกัดฟันพูดออกมาจากซอกฟันคำหนึ่งว่า “พ่อ”