ฝั่งซุนลี่หยางและหม่าเซียว สถานการณ์ก็คล้ายกันมาก
ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยเป็นไม้เบื่อไม้เมา ช่วยเหลือกัน ร่วมมือกับเฟิงเยว่ แย่งกันกลั่นแกล้งเฉิงเจียโยวด้วยวิธีต่างๆ นานา แต่ท้ายที่สุด หมัดที่เคยพุ่งออกไปก็กลับมาลงที่ตัวเอง
ซุนลี่หยางเพิ่งจะเข้าใจความหมายของคำพูดที่พ่อเคยพูดไว้ว่า "ถ้าใครกล้าทำร้ายลูกชายฉันแบบนี้ ฉันจะสู้กับมันให้ตาย" อย่างถ่องแท้ในตอนนี้เอง
มันเจ็บปวดและทรมานเหลือเกิน เขาทนไม่ไหวแล้ว
ฝั่งหม่าเซียวก็เช่นกัน
ตอนแรกเขาไม่สนใจบทลงโทษครั้งนี้เลย เขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
การได้อยู่กับเฟิงเยว่นานๆ ทำให้เขานึกไปเองว่าเป็นคนที่แตกต่างจากเฉิงเจียโยว คิดเสมอว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น
และเขาก็ไม่สามารถยอมรับได้ที่ไอ้ขี้ขลาดอย่างเฉิงเจียโยวไม่เพียงแต่กล้าไปฟ้องครู แต่ยังกล้าไปหาตำรวจอีกด้วย
เดิมทีเขาตั้งใจจะยุยงเฟิงเยว่ให้จัดการกับเฉิงเจียโยวให้สาสม
แต่การสัมผัสความรู้สึกเดียวกันสามวันนี้ ทำให้หม่าเซียวถึงกับงงไปหมด
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เขากลัวจริงๆ
เขาไม่กล้ารังแกใครอีกแล้ว จะให้ทำยังไงถ้าต้องมาเจอความรู้สึกแบบนี้อีกทุกครั้ง?
ก่อนที่จะถูกสั่งพักเรียนสามวันเพื่อให้คิดทบทวน เด็กสามคนต่างคิดว่าตัวเองจะได้พักผ่อนที่บ้านอย่างสบายใจ
ผลปรากฏว่า สามวันนี้กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่ทรมานที่สุดในชีวิตของพวกเขา
สามวันผ่านไปเฉิงเจียโยวกลับมาเรียนที่โรงเรียนอีกครั้ง
จริงๆ แล้วเขาเตรียมใจรับมือกับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว