จากนั้น สือหลิงก็รีบลุกขึ้นไปหาเฉินจี้ตงเพื่อแจ้งเรื่องราวให้เขาทราบ
เฉิงเจียโยวเป็นเด็กชายที่อยู่ในช่วงวัยรุ่นทุนดี เฉินจี้ตงและกู้เยี่ยนถิงจึงรับหน้าที่สอบถามและจดบันทึก ส่วนสือหลิงกับเหอหมินรออยู่ด้านนอกประตู
กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกคนจึงออกมาจากข้างใน
หลังออกมา เฉิงเจียโยวดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของเฉินจี้ตงและกู้เยี่ยนถิงก็เคร่งเครียดมากเช่นกัน
กู้เยี่ยนถิงค่อย ๆ จับมือเฉิงเจียโยวไว้เบา ๆ พร้อมพูดว่า "เจียโยว เธอเข้มแข็งมาก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชีวิตจะดีขึ้นเรื่อย ๆ เรื่องที่เหลือปล่อยให้พวกเราจัดการเอง"
ในสถานการณ์เช่นนี้ ผู้ปกครองจำเป็นต้องรับทราบเรื่อง
เฉินจี้ตงให้กู้เยี่ยนถิงพาเฉิงเจียโยวไปทำการบ้านที่มุมหนึ่ง ส่วนตัวเองเรียกเหอหมินและสือหลิงเข้าไปในห้องประชุม
เหอหมินรออยู่หน้าประตูมานานแล้ว
ตอนนี้พอเห็นสีหน้าเฉินจี้ตงก็รู้สึกกังวลอยู่ในใจ
เหอหมินรู้สึกตื่นตระหนก "ตำรวจสหายคะ เป็นยังไงบ้าง เจียโยวเขา...ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?"
เฉินจี้ตงมองเหอหมินที่ดูเป็นกังวลเป็นห่วง ก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่การเจ็บสั้นดีกว่าเจ็บยาว เรื่องที่ควรให้เธอรู้ก็ต้องให้เธอรู้
เฉินจี้ตงพูดเตือนเหอหมินก่อน "คุณเหอ คุณต้องเตรียมทำใจไว้ แต่ถ้าเจอปัญหาเราก็แก้ไขกันไป อย่ามีอารมณ์อื่นมากเกินไป"
พอได้ยินแบบนี้ เหอหมินยิ่งรู้สึกตึงเครียดมากขึ้น สมองของเธอวุ่นวายไปหมด คิดอะไรได้หลายอย่าง แต่ก็ไม่มีทางออก จึงได้แต่แสร้งทำเป็นสงบแล้วพยักหน้า
เฉินจี้ตงพยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองไม่ปนความรู้สึกส่วนตัว "เฉิงเจียโยวถูกครูของเขาล่วงละเมิดทางเพศ"