“เขาบอกว่าผมไปถูกตัวเขา หรือเขามาโดนตัวผม มันก็แค่คำพูดของเด็กน้อยไม่มีหลักฐาน”
“เฉิงเจียโยวเองก็เป็นคนขี้เล่นพอสมควร ผลการเรียนก็แย่ เป็นประเภทที่ทำให้เหล่าครูในโรงเรียนปวดหัวไม่น้อย สำหรับเด็กแบบนี้ พวกเขามักจะเลียนแบบคนในสังคมพวกนั้น เริ่มโกหกตามอำเภอใจ เพื่อเรียกร้องความสนใจ การกุเรื่องขึ้นมามันต้นทุนต่ำมาก”
“ผมหุ่มเทสอนหนังสือมาสามสิบปี ปล่อยให้มันจบลงด้วยเพียงเพราะเด็กคนนี้ไม่ได้หรอกนะ”
หวังหมิงเซิงแสดงท่าทีชัดเจนว่าเดิมพันว่าตำรวจไม่มีหลักฐานจริง ๆ
จริงด้วย คดีลักษณะนี้มีความแอบแฝงสูงมาก ยากที่จะหาเบาะแสและเก็บหลักฐานได้
เขามองเห็นตำรวจไม่พูดอะไร ก็ยิ่งมั่นใจในความคิดของตัวเองมากขึ้น แถมยังยืดอกตรงขึ้นอีก:"คุณตำรวจครับ ถ้าไม่มีหลักฐาน กรุณาปล่อยผมกลับไปโดยเร็วด้วย"
"ผมสอนหนังสือมาสามสิบปีอย่างบริสุทธิ์ใจ วันนี้มาอยู่ที่นี่ แล้วให้ญาติพี่น้องเพื่อนฝูงมองผมยังไง"
"เดี๋ยวพอถึงตอนนั้น ผมทั้ง ๆ ที่ไม่มีความผิด ก็กลายเป็นมีความผิดขึ้นมา"
เฉินจี้ตงคาดการณ์ไว้ตั้งแต่ก่อนเริ่มแล้วว่าคดีนี้ยากจะดำเนินการ
ผู้ต้องสงสัยหลายคนเป็นประเภทไม่ร้องไห้จนกว่าจะเห็นโลงศพ ยิ่งโดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายก่ออาชญากรรมที่รุนแรง ยิ่งเป็นเช่นนั้น
เฉินจี้ตงพูดว่า "ถ้าเป็นเช่นนั้น อาจารย์หวัง รบกวนคุณมอบรายชื่อนักเรียนที่สอนในช่วงสองปีที่ผ่านมาและข้อมูลติดต่อผู้ปกครองให้พวกเราด้วย โดยเฉพาะผู้ปกครองที่คุณพูดถึงว่าขอเปลี่ยนเวลาเรียน กรุณาทำเครื่องหมายแยกไว้ต่างหาก"