เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หวังหมิงเซิงก็ถอนหายใจยาวอย่างเงียบ ๆ รู้สึกเหมือนภาระหนักอึ้งถูกปลดลง
[ในที่สุดก็มีคนโทรหาฉันสักที]
หวังหมิงเซิงทำท่าขอโทษมองทุกคน แล้วเดินออกไปรับสายนอกห้อง
เมื่อกลับมา เขาจึงเอ่ยด้วยสีหน้าเสียใจ “เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งหลาย ขอโทษจริง ๆ ครับ”
“เพิ่งได้รับโทรศัพท์ มีธุระด่วนต้องไปจัดการ วันนี้คงไม่สามารถสนทนากับพวกท่านต่อได้แล้ว”
“เกี่ยวกับน้องเฉิงเจียโยว วันนี้ผมเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าเขาเคยถูกบูลลี่ที่โรงเรียน”
“ผมเคยคิดมาตลอดว่าเขาเป็นคนเก็บตัวโดยธรรมชาติ ดูเหมือนการสังเกตของผมยังไม่ละเอียดพอ ถ้ายังได้สอนเจียโยวต่อ ผมจะใส่ใจสุขภาพจิตของเขาให้มากขึ้นแน่นอน”
[ตราบใดที่เด็กคนนั้นไม่พูด พวกเขาก็ตรวจไม่พบอะไร]
ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานใด ๆ พวกเขาก็ไม่สามารถห้ามหวังหมิงเซิงได้ มีแต่ต้องมองเขารีบจากไป
เหอหมินรีบถามทันที “เจ้าหน้าที่ตำรวจคะ เป็นยังไงบ้าง อาจารย์หวังมีปัญหาอะไรรึเปล่า หนูยังพอจะให้เขาสอนพิเศษเด็กต่อได้ไหม?”
พูดตามตรง ตอนนี้ทุกอาชีพแข่งขันกันดุเดือด เหอหมินยังให้ความสำคัญกับระดับการสอนและค่าสอนของหวังหมิงเซิงอยู่มาก
ในแง่คุณภาพการสอน เขามีประสบการณ์สอนสองถึงสามสิบปี อาวุโสกว่าครูประจำชั้นหลายคนในตอนนี้ และก่อนหน้านี้เคยเป็นหัวหน้ากลุ่มเตรียมการสอนระดับชั้นอีกด้วย