เช้าวันรุ่งขึ้น เหอหมินก็พาเฉิงเจียโยวมายังสำนักงานตำรวจ
เฉินจี้ตงและสือหลิงเป็นห่วงพวกเขามาก พอได้ยินว่ามาถึงแล้วก็รีบออกไปต้อนรับทันที
พอเห็นหน้า เหอหมินก็รีบคว้ามือสือหลิงไว้ น้ำตาคลอเบ้า: “ที่ปรึกษาสือ ฉันไม่รู้จะขอบคุณพวกคุณยังไงดี”
“ตอนนี้คิดย้อนกลับไป ตอนที่ฉันมาที่สำนักงานตำรวจแล้วอาละวาด ฉันยังรู้สึกอายจนหน้าแดง”
“ฉันไม่คิดมาก่อนเลยว่าเด็กของฉันจะถูก bully หนักขนาดนั้น แต่โชคดีที่ตอนนี้เรื่องจบลงแล้ว ขอบคุณพวกคุณจริง ๆ นะคะ!”
สือหลิงถามเฉิงเจียโยว: “สองวันนี้ที่โรงเรียนรู้สึกยังไงบ้าง? ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็บอกเราได้ตามสบาย ไม่ต้องกดดัน”
เฉิงเจียโยวคิดอยู่นิดหน่อย: “ก็ดี”
เขาก็เล่าสถานการณ์ที่โรงเรียนให้ฟัง
สือหลิงได้ยินว่าเด็กสามคนคนนั้นไม่ย้ายโรงเรียนก็ขอโทษอย่างจริงจัง ก็เดาได้ว่าน่าจะเป็นการ์ดสกิลที่ระบบให้มาเล่นงาน
สมกับเป็นสิ่งที่ระบบผลิต ออกมาดีเสมอ
ครั้งนี้ที่เฉิงเจียโยวมา สือหลิงสัมผัสได้ชัดเจนว่าสภาพเขาดีขึ้นกว่าตอนที่ประกาศผลลงโทษครั้งที่แล้วมาก
ถึงแม้จะอ่านใจไม่ได้ สภาพของคนเราก็ดูออกง่าย ๆ
ครั้งที่แล้วที่เฉิงเจียโยวมาที่สำนักงานตำรวจ สือหลิงสัมผัสได้ชัดเจนว่าอารมณ์เขาหดหู่มาก ดูเหมือนหมดความสนใจในชีวิตอนาคตโดยสิ้นเชิง
แต่ตอนนี้ สภาพเขาดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก และพูดจามากขึ้นด้วย