แม้สือหลิงจะได้ยินความคิดในใจของคุณเจียงเช่นกัน แต่เธอไม่สนใจความสงสารและเห็นใจที่คุณเจียงมีต่อเธอ เธอกล่าวอย่างจริงจังว่า "คุณเจียง ฉันแค่อยากเตือนคุณ การให้การเท็จเป็นความผิดกฎหมาย"
ตอนที่คุณเจียงพูดเมื่อครู่ สือหลิงได้ยินเสียงความคิดของเธอแล้ว
แม้จะไม่รู้ว่าสถานการณ์จริงเป็นเช่นไร แต่จากเสียงความคิดก็พอจะตัดสินได้ว่าคุณเจียงพูดโกหกเกี่ยวกับอาจารย์หวัง
พอพูดจบ กู้เยี่ยนถิงก็เข้าใจความหมายของสือหลิงทันที สายตาคมกริบจ้องไปที่คุณเจียง
คุณเจียงได้ยินประโยคนั้นโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างกายสั่นเทิ้ม ขนลุกขึ้นมาเป็นแถว
ตอนแรกเธอยังยิ้มอย่างเก้อเขิน พยายามเลี่ยงประเด็น "อะไรกัน? พวกคุณพูดเรื่องอะไรกัน?"
เมื่อมีสือหลิงเตือน กู้เยี่ยนถิงก็ไม่เชื่อคำพูดเลี่ยงๆ ของเธออีกต่อไป
เนื่องจากคุณเจียงไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย เธอแค่เข้ามาให้ความร่วมมือในการสอบสวนและให้ข้อมูลกับตำรวจ ดังนั้นตอนแรกกู้เยี่ยนถิงจึงสุภาพพอสมควร
แต่ตอนนี้ สีหน้าของกู้เยี่ยนถิงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มองคุณเจียงเหมือนกำลังสอบสวนผู้ต้องสงสัย
คุณเจียงกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว
[ทำไมจู่ๆ ถึงน่ากลัวขนาดนี้?]
กู้เยี่ยนถิงกล่าว "คุณเจียง คำให้การของพยานทุกคนต้องลงชื่อและพิมพ์ลายนิ้วมือ"
"สิ่งที่คุณเพิ่งพูดไปจะถูกบันทึกเป็นบันทึกปากคำอย่างเป็นทางการ คุณต้องให้การตามความเป็นจริง หากจงใจปกปิดข้อเท็จจริงสำคัญที่เกี่ยวข้องกับคดีหรือให้การเท็จ คุณอาจต้องรับผิดชอบทางกฎหมาย"