ซ่งเจี้ยนเฉิง ตอนนี้ยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า
แต่เจียงหมิงและจางไห่เทาต่างเคยเห็นรูปถ่ายตอนที่ซ่งหม่านเสียชีวิต
เมื่อนึกถึงบาดแผลมากมายบนร่างของเด็กเล็กคนนั้น แล้วมองเห็นคนที่ยิ้มแย้มต้อนรับพวกเขาอยู่ตรงหน้า ก็รู้สึกหนาวสะท้านใจ
ช่างเป็นนรกที่ว่างเปล่า ปีศาจอยู่ท่ามกลางมนุษย์จริง ๆ
ทั้งสองคนมองเหอจื้อเซี่ยด้วยแววตาเห็นใจ
หากสอบสวนออกมาจริง ๆ ว่าซ่งเจี้ยนเฉิง เป็นคนฆ่า พวกเขาแทบไม่กล้าคิดว่าเหอจื้อเซี่ยจะทุกข์ทรมานแค่ไหน
ซ่งเนี่ยนหม่านที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็เบิกตากว้าง มองทั้งสามคนด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เมื่อเห็นซ่งเนี่ยนหม่าน จางไห่เทาและเจียงหมิงก็รู้สึกหม่นหมองใจ
เกือบลืมเด็กคนนี้ไปแล้ว พวกเขาไม่กล้าจินตนาการว่าหลังจากเรื่องนี้ถูกเปิดเผย มันจะสร้างเงามืดทางจิตใจให้เขาได้มากแค่ไหน
พี่สาวตัวเองถูกทำร้ายอย่างโหดร้ายตั้งแต่เด็กก็แย่พออยู่แล้ว
เมื่อวานเขายังพูดด้วยความคาดหวังว่าอยากเป็นตำรวจเพื่อจับคนร้าย
ผลปรากฏว่าคนร้ายอาจเป็นพ่อของตัวเอง
ต่อให้จ้างนักจิตวิทยา ก็ยากจะรักษาบาดแผลในวัยเด็กแบบนี้ได้
เฉินจี้ตงตอนนี้ก็รู้สึกสับสนวุ่นวายใจไม่น้อย
หากในเวลานั้นยืนยันได้ว่าซ่งเจี้ยนเฉิง เป็นฆาตกร ก็พอจะนึกภาพออกว่าตอนแจ้งผลคดีกับเหอจื้อเซี่ยและคนอื่น ๆ จะต้องวุ่นวายแค่ไหน
แต่เพียงชั่วครู่ เฉินจี้ตงก็เก็บความคิดเหล่านี้ลงไป