สือหลิงไม่ได้ตกลงอะไร เพียงแต่พูดว่า "คุณเล่าข้อเท็จจริงให้ชัดเจนก่อนเถอะ"
อันที่จริงเจ้ารุ่ยผิงเองก็รู้ดีว่าที่พูดไปคงไม่มีประโยชน์เท่าไหร่ แค่หวังให้ตัวเองสบายใจขึ้นเท่านั้น
ภายใต้สายตาจดจ่อทั้งสามคู่ เจ้ารุ่ยผิงพูดออกมาอย่างเก้อเขิน น้ำเสียงเบาลงกว่าเมื่อครู่อีก
"จริงๆ แล้วนะ ก่อนเกิดเรื่องประมาณครึ่งปี ผมกับเพื่อนบ้านตึกข้างๆ คนหนึ่งต่างก็รู้สึกดีต่อกันนิดหน่อย"
"บางทีก็ได้พูดคุยกันบ้าง แล้วก็โดนซ่งเจี้ยนเฉิงเห็นเข้า"
"แต่ผมกลัวมาก เพราะเมียผมเข้มงวดกับผมมาก"
"ใช่ อย่าว่าผมตัวใหญ่บึกบึน แต่จริงๆ ผมเป็นคนกลัวเมีย"
"ให้ไปตะวันออกผมไม่กล้าไปตะวันตก ถ้าเขาไปบอกเมียผมละก็ ผมจบแน่"
สือหลิงได้แต่แปลกใจกับคนกลุ่มนี้จริงๆ
ทีละคนสองคน ต่างก็ใช้ศิลปะการพูดเก่งกันทั้งนั้น
คราวก่อนหวังหมิงเซิงก็เป็นแบบนี้ คราวนี้เจ้ารุ่ยผิงก็เป็นอีก
สือหลิงเคาะโต๊ะ แล้วเตือนเสียงเย็นชา "เจ้ารุ่ยผิง ฉันแนะนำให้คุณพูดให้ชัดเจนกว่านี้หน่อย"
"ที่นี่คือโรงพัก ไม่ใช่บ้านคุณ อย่าพยายามใช้คำเลื่อนลอยมาหลอกเรา"
"ทุกคำที่คุณพูด เราจะจดบันทึกไว้ทั้งหมด"
"ที่คุณเพิ่งพูดไป ถ้าคุณกับเพื่อนบ้านหญิงแค่พูดคุยกัน แล้วทำไมคุณถึงกลัวเมียรู้ล่ะ?"
"คุณแค่ต้องอธิบายให้เมียฟังก็จบ ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงให้การเท็จเพื่อใครเลย"