ซ่งเจี้ยนเฉิงกำลังครุ่นคิดอย่างหนักในตอนนี้เช่นกัน
[จะเป็นไปได้ไหมว่าเจ้าเจ้าเจ้ารุ่ยผิงถูกตำรวจจับตา?]
[เช้านี้ยังติดต่อเขาไม่ได้เลย บางทีเขาอาจถูกตำรวจพาตัวไปแล้ว?]
[หรือว่าเขาพลั้งปากบอกอะไรตำรวจไปแล้ว? ไม่อย่างนั้นตำรวจพวกนี้จะจู่ๆ ก็พาฉันมาสอบสวนทำไม?]
สมองของซ่งเจี้ยนเฉิงหมุนอย่างรวดเร็ว
[ใจเย็นๆ ต้องรักษาสติไว้ ตามแผนที่วางไว้ทีละขั้น อย่าพูดมากเกินไป]
[พูดพร่ำเพรื่อทีเดียวก็ทำให้ตำรวจสงสัยได้ง่ายๆ]
สือหลิงเคาะโต๊ะ "ซ่งเจี้ยนเฉิง วันนี้เราสอบปากคำเจ้าเจ้ารุ่ยผิงถึงกำหนดการในวันเกิดเหตุอีกครั้ง เขาให้คำตอบที่แตกต่างออกไป"
"เขาบอกว่าตอนนั้นเขามาที่ร้านจริงๆ แต่ตอนนั้นคุณไม่ได้อยู่ที่ร้าน"
แม้ในใจจะเตรียมรับมือไว้แล้ว แต่เมื่อซ่งเจี้ยนเฉิงได้ยินเช่นนั้น สายตาก็ยังสั่นไหวเล็กน้อย
[ไอ้สารเลวนี่มันขายฉันจริงๆ ด้วย สุดท้ายก็พลาดที่มันนี่แหละ ช่างน่าโมโหจริงๆ!]
ซ่งเจี้ยนเฉิงแช่งชะตายเจ้ารุ่ยผิงอยู่ในใจอย่างสุดซึ้ง
[โชคดีที่ฉันคิดไว้แล้วว่ามันไว้ใจไม่ได้ ใจเย็น ใจเย็น]
ซ่งเจี้ยนเฉิงปรับสภาพอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว ปากยังพูดอย่างราบเรียบ "อ้อ ถ้าอย่างนั้นตอนที่เขามาฉันคงพอดีไปเข้าห้องน้ำพอดี"
"มันนานหลายปีแล้ว ฉันจำได้แต่ว่าเรื่องหลังๆ ที่หม่ามั่นหายตัวไป ส่วนก่อนหน้านั้นฉันจำไม่ได้ค่อยชัด"