เฉินจี้ตงมองไปที่ทุกคน ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของสือหลิง
เมื่อเทียบกันแล้ว รายชื่อที่เหอจื้อเซี่ยให้ไว้ในตอนนี้ถือเป็นช่องโหว่ที่เล็กที่สุดและตรวจสอบได้ง่ายที่สุดจริง ๆ
จางไห่เทารีบติดต่อเหอจื้อเซี่ยและนัดหมายเวลาได้
หลายคนคิดว่าเนื่องจากต้องพบปะกับครอบครัวของผู้เสียหายทั้งหมดอีกครั้ง ก็เลือกที่จะนัดพบกันที่ร้านขายอุปกรณ์เหล็กของพ่อซ่งมั่น
ใกล้ถึงเวลานัดหมาย กลุ่มคนก็ขับรถไปที่ร้านตามพิกัดที่เหอจื้อเซี่ยให้ไว้
ที่นี่มีร้านค้าอยู่แถวหนึ่ง จากสไตล์การตกแต่ง ดูเหมือนจะมีอายุหลายปีแล้ว
ดูแค่ร้านของซ่งเจี้ยนเฉิงร้านนี้ มันเหมือนร้านขายอุปกรณ์เหล็กส่วนใหญ่ ภายในร้านเต็มไปด้วยของวางเกะกะ ดูวุ่นวายไปหมด
บางทีอาจมีเพียงเจ้าของร้านเท่านั้นที่รู้ว่าของแต่ละอย่างอยู่ที่ไหน
ซ่งมั่นผู้เป็นพ่อชื่อซ่งเจี้ยนเฉิง ดูเป็นคนซื่อสัตย์และเรียบง่าย ใส่เสื้อแขนสั้นสีดำ มองแวบแรกก็เหมือนกับคนทั่วไปที่เดินสวนกันบนถนน ไม่มีอะไรแตกต่าง เป็นคนประเภทที่เห็นครั้งเดียวแล้วจะลืมหน้าได้ง่าย
พอเห็นตำรวจมาถึง เขาก็รีบเดินออกไปต้อนรับทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง
"ท่านตำรวจ ขอบคุณพวกท่านมากจริง ๆ เชิญเข้ามานั่งก่อนครับ"
ซ่งเจี้ยนเฉิงจัดแจงให้ทุกคนเข้าไปนั่งข้างใน
ตอนแรกคิดว่าที่นี่เป็นห้องโถงใหญ่ห้องเดียว พอเข้าไปถึงได้รู้ว่าข้างในยังมีห้องกั้นอีก
แต่ไม่ว่าจะเป็นห้องกั้นหรือห้องโถงใหญ่ แทบทุกที่ที่มองเห็นก็เต็มไปด้วยสินค้าหลากหลายชนิด