สือหลิงที่นั่งอยู่ข้างๆ นิ่งเงียบมาตลอด จู่ๆ ก็เอ่ยปากถามขึ้นว่า "ลุงซ่ง ยังพอจำอะไรเกี่ยวกับซ่งหม่านได้อีกไหมคะ"
"เธอมีนิสัยพิเศษอะไรเป็นพิเศษไหม?"
"หรือก่อนเกิดเหตุมีอะไรผิดปกติไหม ถ้าพรรณนาได้มากเท่าไหร่ยิ่งดีค่ะ"
"แบบนี้เราจะได้เบาะแสมากขึ้น"
ซ่งเจี้ยนเฉิงเช็ดน้ำตาด้วยทิชชู่ แล้วเล่าความทรงจำว่า "ซ่งมั่นเป็นลูกคนแรกของผมกับจื้อเซี่ย"
"เราโชคดีมาก แต่งงานกันได้ไม่นานก็มีมั่นมั้น"
"ตอนนั้นเราสองคนดีใจกันมาก"
"ช่วงที่จื้อเซี่ยท้อง เราก็เฝ้าแต่รอให้เธอโตขึ้นทุกวัน"
"จนถึงวินาทีที่เธอคลอดออกมา ตอนนั้นผมรู้สึกว่าทุกอย่างที่ผ่านมามันคุ้มค่าจริงๆ"
"เธอตัวเล็กมาก น่ารักมาก ตอนนั้นผมเข้าใจแล้วว่าคำที่ว่าอุ้มไว้ในมือก็กลัวตก อมไว้ในปากก็กลัวละลายมันเป็นยังไง"
"ฐานะเราสองคนถึงจะธรรมดา แต่ก็พยายามให้สิ่งที่ดีที่สุดกับเธอเสมอ"
"ผมเลยเก็บเงิน ซื้อร้านนี้ด้วยตัวเอง"
"ตอนนั้นคิดแต่ว่าจะทำเงินให้มากขึ้น ให้ลูกได้ใช้ จะได้อนาคตเธอไม่ลำบาก"
"แต่สิ่งที่ผมเสียใจที่สุดตอนนี้ คือตอนนั้นทุ่มเทเวลาอยู่ที่ร้านทุกวัน เวลาอยู่กับมั่นมั้นน้อยเกินไป"
"ถ้ารู้ว่ามั่นมั้นจะจากไปเร็วขนาดนี้ ผมจะกลับไปอยู่กับเธอให้เร็วขึ้นทุกวันแน่นอน"
"หลังจากมั่นมั้นจากไป นานมากที่เราสองคนทำใจไม่ได้"