ซ่งเจี้ยนเฉิงรู้สึกว่าตัวเองฝันไปนานมากและสมจริงมาก
เขาฝันว่าหม่านหม่านโตขึ้น และหน้าตาคล้ายกับเขาเล็กน้อย
ผลปรากฏว่าเธอแทงเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว เหมือนกับที่เขาเคยทำกับเธอ
นี่คือกรรมตามสนองจากสวรรค์หรือ?
หรือว่าหม่านหม่านมาฝันหาเขา?
เขาผิดไปแล้ว
เขารู้แล้วว่าตัวเองผิดจริงๆ
เมื่อซ่งเจี้ยนเฉิงฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายยังรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติ
ที่แท้เขายังไม่ตายหรือ?
ความรู้สึกเฉียดตายแบบนั้น สภาพที่พลังชีวิตค่อยๆ เลือนหายไป มันสมจริงเกินไปแล้ว
ซ่งเจี้ยนเฉิงลืมตาขึ้นช้าๆ อีกครั้ง เขาไม่เคยรู้สึกว่าโลกนี้งดงามขนาดนี้มาก่อน
ใช่แล้ว
ถึงแม้เขาเป็นฆาตกร ถึงแม้เขาจะรู้ว่าตัวเองอาจถูกตัดสินโทษหนัก แต่เมื่อเขาเผชิญหน้ากับความตายจริงๆ เขาก็พบว่าเขาอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปเช่นกัน
ในที่สุดเขาก็เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำที่ว่าตายดีก็สู้อยู่ได้อย่างทรมานไม่ดีกว่า
ซ่งหม่านเห็นซ่งเจี้ยนเฉิงลืมตาขึ้น ก็ยิ้มและพูดด้วยความดีใจว่า "พ่อคะ พ่อตื่นแล้ว!"
เห็นได้ชัดว่าเป็นเสียงของเด็กผู้หญิงที่น่ารัก
แต่เมื่อได้ยินเสียงนี้ ซ่งเจี้ยนเฉิงทั้งตัวแข็งทื่อ
เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
ซ่งหม่านไม่ตายแล้วหรือ?
เขาเองก็เพิ่งตายไปครั้งหนึ่งไม่ใช่หรือ?
ทำไมเรื่องยังไม่จบอีก?
ซ่งหม่านยิ้มหวานบนใบหน้า น่ารักเหมือนตอนเด็กๆ
"เป็นอะไรไปคะพ่อ?"
"พ่อไม่ดีใจที่ได้เจอฉันเหรอ?"
ซ่งเจี้ยนเฉิงกลืนน้ำลาย
เมื่อกี้เขาไม่รู้ว่าซ่งหม่านจะทำอะไร จึงไม่ทันระวัง แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว
ซ่งหม่านต้องการแก้แค้นเขา!
ซ่งเจี้ยนเฉิงถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
และในตอนนี้เขาก็พบความผิดปกติ เขามองดูตัวเอง แล้วเทียบกับซ่งหม่าน ร่างของเขาก็เล็กลงด้วย!
ตอนนี้ร่างกายเขาตัวเท่าเด็กอายุห้าขวบเท่านั้น
ซ่งหม่านเดินเข้าไป ควบคุมการเคลื่อนไหวของเขาได้อย่างง่ายดาย
"ยังไงล่ะ ยังจะหนีอยู่อีกเหรอ? เราสองคนไม่ได้เจอกันนานแล้ว ควรจะคุยกันก่อนสิ"
ซ่งหม่านพูดพลางนึกย้อน "พ่อจำได้ไหม ตอนนั้นฉันรอพ่อมาที่นี่มากแค่ไหน"
"พ่อบอกว่าจะเตรียมของขวัญให้ฉัน แล้วของขวัญล่ะ?"
พอพูดถึงเรื่องนี้ ซ่งเจี้ยนเฉิงถึงได้เริ่มนึกถึงเรื่องราวในตอนนั้นจากความทรงจำอันลึกล้ำ