พอได้ยินเสียงนั้น เหอจื้อเซี่ยก็พุ่งเข้าไปกอดซ่งหม่านไว้แน่นทันที
ก่อนหน้านี้เธอก็เคยฝันหลายครั้ง ฝันเห็นซ่งหม่านตอนโต
เพียงแต่ทุกครั้งหลังตื่นจากฝัน ก็รู้สึกใจหายวาบ
ตอนนี้เห็นซ่งหม่านโตแล้ว เธอไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งยอมรับสถานการณ์นี้อย่างรวดเร็ว
ก็เพราะอยู่ในความฝันแล้ว
จะต้องคำนึงถึงความสมเหตุสมผลอะไรอีก?
เหอจื้อเซี่ยกอดแน่นมาก ร้องไห้พร่า "ขอโทษนะหมั่นหมั่น เป็นแม่ที่ผิดเอง..."
"ถ้าตอนนั้นแม่สังเกตเห็นความผิดปกติได้เร็วขึ้นสักนิด ลูกก็คงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานมากมายขนาดนั้น"
หลายปีมานี้ บางครั้งเหอจื้อเซี่ยก็โทษตัวเองไปทุกเรื่อง
ถ้าตอนนั้นเธอไม่เลือกที่จะคลอดซ่งหม่านออกมา ซ่งหม่านก็ไม่จำเป็นต้องมาเกิดบนโลกนี้เพื่อรับความทุกข์ทรมาน
ถ้าวันเกิดเหตุเธอไม่ได้ไปทำงานที่หน่วยงาน ทุกอย่างก็คงไม่เกิดขึ้น
ซ่งหม่านส่ายหน้า
"แม่ ทุกอย่างผ่านไปแล้ว ระหว่างเราสองคนมันมีวาสนาต่อกันแบบนี้แหละ"
เหอจื้อเซี่ยลูบตัวเธอไปมา ราวกับจะตรวจสอบสภาพร่างกายของเธอในตอนนี้
"หลายปีนี้ ลูกอยู่อย่างมีความสุขไหม?"
ซ่งหม่านโอบกอดเหอจื้อเซี่ยกลับเบา ๆ แล้วลูบหลังเธอ "หนูอยู่อย่างมีความสุขมาก"
"จริง ๆ แล้วตอนแรกหนูลืมเรื่องบนโลกนี้ไปหมดแล้ว"
"ไม่กี่วันก่อนตื่นขึ้นมาฉับพลัน ถึงนึกถึงกรรมเก่าในโลกนี้ได้"
"แม่ แค้นที่ต้องแก้ หนูแก้จนหมดแล้ว หนูจะไปเริ่มชีวิตใหม่"
"ต่อจากนี้แม่ก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ ดูแลสุขภาพ กินข้าวให้อิ่ม นอนให้พอ"