เซินปิ้งยุ่ยเคยเห็นเจียงไหลในภาพถ่ายหมู่ใบใหญ่ในห้องหนังสือของคุณปู่ที่บ้าน
ในภาพนั้นเต็มไปด้วยเหล่าบุคคลชั้นยอดที่เป็นดั่งตำราอ้างอิงของวงการ ทุกคนอายุกว่าครึ่งร้อย เหลือเพียงคนหนุ่มสาวสามคน และในนั้นมีผู้หญิงอยู่แค่คนเดียว เขาจึงประทับใจมากเป็นพิเศษ
อีกทั้งคุณปู่ก็เอ่ยถึงเจียงไหลอยู่บ่อย ๆ เขาจึงคิดว่าตัวเองไม่น่าจำผิด เลยวางแก้วเหล้าลงทันทีแล้วเดินเข้าไป พร้อมร้องเรียกเสียงดังว่า “ดร. เจียง!”
คนที่อยู่ใกล้ ๆ ล้วนได้ยินกันหมด
เจียงไหลสะดุ้ง เธอฟังไม่ออกว่าเสียงนั้นเป็นของใคร ยิ่งไม่กล้าหันกลับไปมอง
หันกลับไปก็เท่ากับตอบรับไม่ใช่หรือ
เมื่อสองวันก่อนเธอเพิ่งบอกพี่น้องตระกูลเคอไปว่าตัวเองเป็นแค่คนจบปริญญาโท
“ดร. เจียง สวัสดีครับ!” เซินปิ้งยุ่ยเดินมาหยุดตรงหน้าเจียงไหล แล้วยื่นมือออกไปอย่างกระตือรือร้น “ผมชื่อเซินปิ้งยุ่ย คุณปู่พูดถึงคุณให้ผมฟังบ่อย ๆ ครับ”
เจียงไหลร้องในใจว่าแย่แล้ว
เด็กคนนี้เป็นหลานชายของรุ่นพี่ที่เธอเคารพนับถือ
ที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีไปกว่านั้นคือ เสิ่นสวิน เสิ่นซี และหลินซูถงทั้งสามคนก็เดินเข้ามาด้วย
เสิ่นสวินมีสีหน้าสงสัย
ส่วนหลินซูถงขมวดคิ้วแน่น
“คุณจำคนผิดแล้วค่ะ คุณชายเซิน” เจียงไหลพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย
“คุณชายเซิน คุณต้องจำคนผิดแน่ ๆ เธอไม่ใช่ด็อกเตอร์อะไรทั้งนั้น” เสิ่นซีมองเธออย่างดูแคลน “เธอมีความสามารถอะไรถึงจะเป็นด็อกเตอร์ได้ ก่อนหน้านี้ก็เป็นแค่พนักงานธุรการตัวเล็ก ๆ ของตระกูลเคอ ไม่รู้โชคดีอะไรนักหนาถึงได้เลื่อนขั้นเป็นเลขานุการของคุณเคอ ปกติก็แต่งตัวโทรม ๆ วันนี้เพิ่งจะดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง”