“คุณเคอก็ใช้ประโยชน์จากฉันเหมือนกันไม่ใช่หรือ” เจียงไหลเอียงศีรษะ สบเข้ากับดวงตาดำลึกล้ำของชายหนุ่ม
เคอฉงอวี่มองรูม่านตาของเธอ สีอำพันราวกับอัญมณี สงบนิ่งชวนหลงใหล
“หลานช่วงกับสตาร์ยูเป็นคู่ปรับกันมาตลอด คุณเคอใช้สถานะภรรยาของเสิ่นสวินในตัวฉันไปยั่วโมโหเขา ช่างมีรสนิยมประหลาดจริง ๆ” เจียงไหลถอนสายตากลับ “แต่คุณคำนวณพลาดแล้ว เขาไม่สนใจหรอก”
……
เมื่อเสิ่นสวินกลับไป ก็พบว่าหลินซูถงหายตัวไป หลังจากถามคนแถวนั้น เขาก็เดินไปตามทิศทางที่อีกฝ่ายชี้ และบังเอิญเห็นเสิ่นซีกำลังยื่นกระดาษทิชชูให้หลินซูถง
“เสี่ยวซี? ซูถง?”
เสิ่นซีเงยหน้าขึ้น พอเห็นพี่ชายแท้ ๆ ก็โกรธขึ้นมาทันที “พี่ ดูสิ่งที่พี่ทำสิ พี่ทำให้พี่สาวซูถงร้องไห้แล้ว พี่เป็นอะไรไปเนี่ย?”
“เสี่ยวซี เธอเข้าใจผิดแล้ว ฉันแค่เจ็บเท้าเท่านั้นเอง”
“ฉันไม่เชื่อหรอก เมื่อกี้ฉันเห็นกับตา เจียงไหลก็อยู่ด้วย!” เสิ่นซีพูดอย่างโมโห “พี่ ทำไมถึงพาเจียงไหลมาด้วย? แถมยังซื้อกระโปรงสวยขนาดนั้นให้เธออีก ฉันได้ยินคนอื่นคุยกันว่ากระโปรงตัวนั้นเป็นของโบราณด้วย มีเงินก็หาซื้อไม่ได้ แม้แต่ไข่มุกที่เธอสวมก็ไม่ใช่ไข่มุกธรรมดา ๆ”
“ไม่ต้องพูดถึงพี่สาวซูถงเลย ฉันเองก็โกรธเหมือนกัน พี่ทำดีกับคนในครอบครัวของตัวเองหน่อยได้ไหม? ทำไมถึงเอาเงินไปใช้กับเจียงไหลอยู่เรื่อย!”
เสิ่นสวินขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบที่เสิ่นซีคอยกันเจียงไหลออกจากครอบครัวอยู่เสมอ
“เจียงไหลเป็นพี่สะใภ้ของเธอ ก็เป็นคนในครอบครัวเหมือนกัน”
พอพูดจบ เสิ่นสวินก็พลันนึกได้ว่าไม่ควรพูดเช่นนี้ต่อหน้าหลินซูถง เขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว ก็เห็นน้ำตาหยดโตไหลพรากจากหางตาของหลินซูถง