เสิ่นสวินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงอีกครั้ง แต่ใจลอยไปไกล หลินซูถงเรียกเขาหลายครั้ง เขาก็ยังเหม่ออยู่
คนหนึ่งสุข คนหนึ่งทุกข์
เสิ่นสวินเป็นฝ่ายหลัง
ส่วนเคอฉงอวี่เป็นฝ่ายแรก เขาได้รับข้อความจากน้องสาวแท้ ๆ บอกว่าเจียงไหลกำลังจะหลุดพ้นจากขุมนรกแล้ว เซ็นใบหย่าเรียบร้อยและกำลังดำเนินขั้นตอนอยู่!
เคอฉงอวี่ตอบกลับว่า “เพิ่งรู้ตอนนี้เหรอ?”
ดูเหมือนกำลังอวดเต็มที่ เคอฉงอิงแทบโมโหตาย เธอคล้องแขนเจียงไหลแล้วพูดว่า “พี่เจียงไหลคะ พวกเราสองคนต่างหากที่สนิทกันที่สุดในโลก ใช่ไหมคะ!”
เจียงไหลไม่รู้ว่าเธอทำท่าพองลมด้วยความโมโหแบบนี้ทำไม แต่ก็ทนลูกอ้อนของเธอไม่ไหว จึงรีบพยักหน้า “ใช่”
“พี่ชายฉันสู้ฉันไม่ได้ตลอดไปใช่ไหมคะ?”
เจียงไหลตอบโดยไม่ต้องคิด “แน่นอน”
คุณเคอเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?
ตอนนี้เขาเป็นแค่หัวหน้าโดยตรง ถ้าตระกูลเคอได้งานประมูล พวกเขาก็เป็นเพียงหุ้นส่วนกันเท่านั้น
เคอฉงอิงได้ยินแล้วก็ดีใจ พิมพ์ข้อความอวดกลับไป แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รับคำตอบ
คงโดนทำให้โมโหจนเงียบไปแน่ ๆ
“พี่เจียงไหลคะ รีบกลับหรือเปล่า?” เคอฉงอิงกะพริบตาให้เธอ
เจียงไหลถาม “มีอะไรเหรอ?”
“ไปฉลองกันค่ะ! ฉลองที่พี่หย่ากับผู้ชายเฮงซวย!”
เจียงไหลชะงักไปครู่หนึ่ง ลมสารทพัดจนแก้มเย็นเฉียบ เธอพยักหน้า “ก็ควรฉลองจริง ๆ”
อย่างน้อยก็แค่สี่ปี
ถ้าเป็นสิบปีหรือยี่สิบปี เธอจะยังถอนตัวได้ทันเวลาแบบนี้ไหม?
“งั้นทำตามที่ฉันบอกนะ ฉันจะพาไปที่ดี ๆ” เคอฉงอิงขับแฟร์รารีมาถึงร้านเหล้าแห่งหนึ่ง ที่นี่มีนักร้องประจำร้านมาร้องเพลงทุกคืน ไม่ได้เสียงดังวุ่นวาย กลับมีบรรยากาศดีเสียด้วยซ้ำ