ตระกูลเสิ่น
เสิ่นสวินทำงานล่วงเวลาอยู่พักหนึ่ง กว่าจะกลับถึงบ้านก็สองทุ่มแล้ว แม้จะถูกน้องสาวบ่นอยู่สองคำ แต่เขาก็ไม่ได้ถือสา
พอเดินเข้าไปข้างใน เขาก็เห็นหลินซูถงนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร กวาดตามองรอบ ๆ แล้วไม่เห็นเจียงไหล
เสิ่นสวินมองของขวัญในมือแล้วพูดว่า “พ่อครับ แม่ครับ เจียงไหลติดธุระกะทันหัน นี่เป็นของที่เธอฝากผมเอามาให้”
คุณพ่อเสิ่นกับคุณแม่เสิ่นมองไปยังของขวัญ แต่ไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียว
เจียงไหลคิดจะหย่าอยู่แล้ว ยังจะมาบ้านตระกูลเสิ่นทำไมอีก
ลูกชายของพวกเขาถูกเจียงไหลสะกดจิตจนหัวปักหัวปำจริง ๆ แม้เจ้าตัวไม่มา เขาก็ยังต้องช่วยรักษาหน้าให้เธอ
คุณพ่อเสิ่นกับคุณแม่เสิ่นคิดว่าในที่สุดเจียงไหลก็จะไสหัวออกจากตระกูลเสิ่นเสียที ในใจก็ดีใจ จึงไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อยนี้
แต่พอหลินซูถงได้ยินว่าเสิ่นสวินกลับบ้านมาแล้วเอ่ยถึงเจียงไหลเป็นคนแรก ฟันของเธอก็แทบขบกันแตก
“อาสวิน วันนี้ทำไมกลับดึกจัง” เธอลุกขึ้นเดินเข้าไปหา เสิ่นสวินยื่นเสื้อคลุมให้ตามความเคยชิน แต่หลินซูถงไม่ได้รับไป
เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ทุกครั้งที่กลับบ้าน เจียงไหลจะเป็นคนเอาเสื้อผ้าไปแขวนให้
วันนี้เจียงไหลไม่อยู่
เสิ่นสวินแขวนเสื้อผ้าด้วยตัวเอง แล้วถามเสียงเบาว่า “ทำไมมาถึงไม่บอกผมสักคำ”
หลินซูถงทำหน้าแปลกใจ พอสังเกตเห็นว่าเสิ่นซีกำลังมองมาทางพวกเขา เธอถึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เสิ่นซีกำลังจับคู่พวกเขาอยู่นี่เอง
หลินซูถงพูดอย่างดีใจว่า “ฉันไม่ได้มาเพราะคุณสักหน่อย ฉันมาเพราะเสี่ยวซีต่างหาก”
“พี่ซูถงเห็นแก่หน้าหนูถึงได้มา ไม่ใช่เห็นแก่หน้าพี่สักหน่อย” เสิ่นซีส่งเสียงฮึดฮัดอย่างภาคภูมิใจสองครั้ง ก่อนจะหันไปบ่นพี่ชายที่เดินมานั่ง “เมื่อวานหนูบอกพี่แล้วแท้ ๆ ว่าจะชวนพี่ซูถงมา พี่ก็ตอบตกลง แล้วทำไมถึงลืมได้ล่ะ!”