เจียงไหลเปิดประตูห้องหนังสือออกมา เสิ่นซีกำลังแนบหูแอบฟังอยู่ที่ประตู เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ยินอะไรเลย เธอจึงจ้องเจียงไหลอย่างขุ่นเคือง
“พ่อ แม่ ไหนบอกว่าจะช่วยลูกสั่งสอนเจียงไหลไงคะ” เสิ่นซีคล้องแขนมารดา พูดออดอ้อนเสียงเบาในระดับที่เจียงไหลได้ยินพอดี
เจียงไหลไม่สะทกสะท้าน
วันนี้เธอทำให้สามีภรรยาคู่นั้นพอใจแล้ว พวกเขาคงไม่ทำอะไรเธอหรอก
“พอได้แล้วน่า” คุณแม่เสิ่นตบมือลูกสาวเบา ๆ ก่อนจะหันมายิ้มให้เจียงไหล “วันนี้เธอไม่ค้างที่นี่ใช่ไหม”
เจียงไหลเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินออกไป การกระทำของเธอคือคำตอบ
เสิ่นซีทำหน้างุนงง วันนี้แม่เป็นอะไรไป จู่ ๆ ก็พูดกับเจียงไหลดีขนาดนี้?
พ่อก็เหมือนกัน แม้จะยังทำหน้าขรึม แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เย็นชาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
เจียงไหลพูดอะไรกับพวกเขา ถึงได้ทำให้พ่อแม่ของเธอยอมลงได้ง่าย ๆ แบบนี้!
ไม่ได้!
เธอจะไม่มีวันยอมให้เจียงไหลมีที่ยืนในบ้านหลังนี้เด็ดขาด
เสิ่นซีหลบไปอีกมุมหนึ่งแล้วส่งข้อความหาหลินซูถง
[พี่ซูถง~ คืนนี้ต้องมากินข้าวที่บ้านหนูให้ได้นะคะ ทุกคนในครอบครัวหนูยินดีต้อนรับพี่มาก ๆ รวมถึงพี่ชายหนูด้วย~]
จากนั้นก็รีบส่งข้อความหาพี่ชายทันที
[พี่ชาย! พี่ซูถงบอกว่าคืนนี้จะมาฉลองวันเกิดกับหนูนะคะ ถึงปาร์ตี้วันเกิดของหนูจะโดนเจียงไหลทำพัง แต่วันเกิดก็ต้องฉลองอยู่ดี พวกเรามาฉลองกันทั้งครอบครัวเลย!]
ทั้งสองคนตอบกลับมาพร้อมกัน ต่างก็ตกลง
เยี่ยมไปเลย!
เสิ่นซีมีสีหน้าเบิกบาน หันไปบอกพ่อแม่ว่า “คืนนี้พี่ซูถงจะมา หนูไม่อยากเห็นเจียงไหล อย่าให้เธอมาตอนเย็นนะคะ... เอ๊ะ แต่ให้มาทำอาหารก็ได้ ทำเสร็จแล้วก็กลับไป”