ผู้ชายจะแสดงความหวงแหนออกมาเฉพาะกับคนที่ตัวเองชอบเท่านั้น คำตอบนี้ทำให้หลินซูถงพึงพอใจ ยิ้มหน้าบาน
“ดูท่าฉันคงต้องไปคนเดียวแล้วล่ะ”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่ซูถง เข้าไปแล้วฉันจะคืนพี่ชายให้พี่เอง ไม่รบกวนพวกพี่หรอกค่ะ” เสิ่นซีมีสีหน้าเบิกบาน จนแทบไม่รู้สึกเจ็บแผลบนใบหน้าแล้ว
หลินซูถงยิ้ม “งั้นเธอต้องจำไว้นะว่าต้องคืนเขาให้ฉัน”
เพียงประโยคสั้น ๆ ก็ทำให้หัวใจของเสิ่นสวินหวั่นไหว
เมื่อคุณพ่อเสิ่นกับคุณแม่เสิ่นเห็นเช่นนั้น ก็หาเรื่องกลับห้องไปนอน เสิ่นซีเองก็วิ่งตามไปด้วย ทิ้งพื้นที่ให้ทั้งสองคน
ทันทีที่ปิดประตู เสิ่นซีก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แอบถ่ายคนสองคนที่นั่งเคียงข้างกันอยู่ในห้องรับแขกผ่านช่องประตู
หลินซูถงสังเกตเห็นว่าเสิ่นซีกำลังแอบถ่าย จึงกะพริบตาปริบ ๆ “อาสวิน เหมือนมีอะไรเข้าตาฉันเลย”
“ขอดูหน่อย” เสิ่นสวินเอนตัวเข้ามาใกล้ ตั้งท่าจะเป่าตาให้เธอ
หลินซูถงเงยหน้าขึ้น จูบลงบนริมฝีปากของเขา
แชะ
เสิ่นซีถ่ายรูปได้แล้ว
เสิ่นซีตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ พี่ซูถงต้องได้เป็นพี่สะใภ้ของเธอแน่ ๆ! เหลือแค่รอให้เจียงไหลยอมหลีกทาง!
เธอเปิดหน้าต่างแชตระหว่างตัวเองกับเจียงไหล แล้วส่งรูปไปทันที
【เจียงไหล คนที่พี่ชายฉันชอบคือพี่ซูถง เธอรู้จักเจียมตัวหน่อย แล้วหย่ากับพี่ชายฉันเถอะ】
ในห้องรับแขก เสิ่นสวินชะงักไปเล็กน้อยหลังถูกจูบ แววตาฉายความตื่นตระหนกวูบหนึ่ง ก่อนจะมองไปรอบ ๆ
ในห้องรับแขกมีเพียงเขากับเธอสองคน
“ซูถง...”
เขาอยากจะบอกว่าอยู่ในที่แบบนี้ควรสำรวมหน่อย ถ้ามีคนเห็นเข้าคงไม่ดี
หลินซูถงกะพริบตาปริบ ๆ “ไม่ได้เหรอคะ? อาสวิน คุณชอบฉัน แล้วฉันก็ชอบคุณเหมือนกัน”