ผู้ชายที่เมื่อครู่ยังทำหน้าบึ้งพูดจาไม่น่าฟัง จู่ ๆ กลับกลายเป็นสุภาพบุรุษผู้อ่อนโยน ยิ่งทำให้เจียงไหลมั่นใจว่า สิ่งที่เปลี่ยนแปลงง่ายที่สุดในโลกก็คือผู้ชาย โดยเฉพาะเสิ่นสวิน
เมื่อครู่เขายังยิ้มแย้มกับหลินซูถงอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับจ้องเธอด้วยสายตาคมกริบราวกับคมมีด ราวกับอยากแทงเธอให้เป็นรู
เสิ่นสวินก้าวออกไป หลินซูถงพลันร้อง “โอ๊ย” แล้วบอกว่าข้อเท้าพลิกเพราะรองเท้าส้นสูง
เสิ่นสวินรีบย่อตัวลงถอดรองเท้าให้เธอเพื่อตรวจดู เมื่อเห็นว่าบริเวณนั้นแดงบวมอยู่จริง ๆ จึงก้มลงอุ้มเธอขึ้นมา
แต่เมื่อครู่ตอนปฏิบัติต่อเจียงไหล ภรรยาของตัวเอง เขากลับทำอย่างหยาบกระด้างได้เท่าไรก็ทำเท่านั้น
เจียงไหลพลันยิ้มบาง ๆ แววตาฉายความเยาะเย้ยตัวเองอยู่เล็กน้อย
เธอเชิดคางขึ้นนิดหนึ่ง แล้วยื่นมือไปหาเคอฉงอวี่
ถุงมือเพิ่งถูกเสิ่นสวินถอดโยนทิ้งไป ตอนนี้แขนของเธอจึงเผยออกมาทั้งหมด ผิวขาวเนียนเพราะสวมเสื้อแขนยาวอยู่ตลอด
แต่มือของเธอกลับต่างออกไป แม้ก่อนออกจากบ้านช่างแต่งหน้าจะตั้งใจทำมาสก์มือและทาครีมบำรุงให้แล้ว ก็ไม่อาจปกปิดร่องรอยจากการทำงานบ้านให้เสิ่นสวินมาตลอดหลายปีได้ ผิวค่อนข้างหยาบกร้าน มีหนังด้านบาง ๆ ซ้อนกันอยู่หลายชั้น
แม้แต่ฝ่ามือของผู้ชายอย่างเคอฉงอวี่ยังดูเนียนกว่ามือของเธอเสียอีก
เจียงไหลมองมือตัวเองอย่างเหม่อลอย
จู่ ๆ มือของเธอก็ถูกกุมไว้แน่น
มืออีกข้างของเคอฉงอวี่โอบเอวเธอไว้อย่างหลวม ๆ
สุภาพจนต่างจากปกติราวกับเป็นคนละคน
เจียงไหลเงยหน้าขึ้น สบตาเขาด้วยความสงสัย
เสิ่นสวินเพิ่งวางหลินซูถงลงบนเก้าอี้ พอหันกลับมาก็เห็นทั้งสองสบตากันอย่างหวานซึ้ง
มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวเขากำแน่นขึ้นเล็กน้อย
เคอฉงอวี่สูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบ ส่วนเจียงไหลสูงเพียงหนึ่งเมตรหกสิบแปด แม้จะยืนตัวตรงก็ยังต้องเงยหน้ามองเขา ลำคอเรียวระหงทอดเป็นส่วนโค้งงดงาม เห็นแนวกรามชัดเจน