เคอฉงอวี่พูดเสียงเย็นว่า “กินเร็วขนาดนั้น ระวังสำลักตายล่ะ”
“ขอบคุณที่คุณเคอเป็นห่วงค่ะ” เจียงไหลเคี้ยวสองสามทีจนพูดชัดขึ้น แล้วกัดอีกคำ “แค่ก!”
เธอไม่ได้สำลักอาหาร แต่สำลักน้ำลาย
เคอฉงอวี่ขมวดคิ้ว เดิมทีตั้งใจจะไปหาน้ำ แต่เลขานุการเชิ่นยื่นน้ำให้เธอก่อน ส่วนเลขานุการกวนก็ยืนอยู่ข้าง ๆ คอยตบหลังให้เบา ๆ
สามคนนี้เข้ากันได้ดีเสียจริง
เคอฉงอวี่หัวเราะเยาะอีกครั้ง “สมน้ำหน้า”
เจียงไหลแอบสงสัยว่าตัวเองโดนเคอฉงอวี่สาปแช่งหรือเปล่า จึงได้แต่มองเขาเงียบ ๆ
เมื่อเห็นว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว เคอฉงอวี่ก็หันไปพูดกับโจวผู้ช่วยว่า “เลิกกินได้แล้ว ของที่ให้ไปสืบล่ะ”
โจวผู้ช่วยกลืนคำสุดท้ายลงคอ ดื่มน้ำตาม แล้วไม่ลืมหยิบทิชชูมาเช็ดมุมปากอย่างสง่างาม
“คุณเคอครับ เอกสารอยู่นี่ครับ”
เคอฉงอวี่กวาดตามองคร่าว ๆ สายตาเหลือบมองออกไปด้านนอกอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนยกมือส่งสัญญาณให้โจวผู้ช่วยออกไป
ตอนออกไป โจวผู้ช่วยดึงประตูปิดไปครึ่งหนึ่ง แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงตั้งใจแง้มประตูทิ้งไว้กว้าง ๆ
เลขานุการเชิ่นกับเลขานุการกวนกำลังรุมซักถามเจียงไหล
“คุณเสิ่นแห่งสตาร์ยูเทคที่เราเห็นวันนั้น เป็นสามีคุณเหรอคะ” เลขานุการกวนนึกแล้วก็ยังไม่อยากเชื่อ “พวกเราอยู่ข้างคุณเคอมาตั้งนาน สถานการณ์ของผู้บริหารในกลุ่มบริษัทใหญ่เล็กของเมืองเอ เราพอจะรู้มาบ้าง อย่างเช่น...”
เลขานุการเชิ่นกระซิบเสริม “อย่างเช่นช่วงนี้ท่านประธานคนไหนมีคนรักใหม่เป็นใคร พวกเราก็รู้กันหมด แต่เรื่องที่คุณเสิ่นแห่งสตาร์ยูเทคแต่งงานแล้ว พวกเราไม่เคยได้ยินข่าวเลยจริง ๆ ค่ะ”
“ก็ปกตินี่คะ” เจียงไหลเปลี่ยนมากินซาลาเปาทีละคำ พูดอย่างไม่รีบร้อน “ฉันกับเขาไม่เคยปรากฏตัวด้วยกันในที่สาธารณะ”