บทที่ 23 ช่วยคนกลางทะเล
เมื่อได้ยินว่ามีคนตกน้ำ เกาเทียนเฉียงก็ใจหายวาบ รีบมองไปตามทิศทางที่เกาเทียนเซิ่งชี้ทันที
เขาเห็นเงาคนสองคนอยู่บนผิวน้ำ ห่างจากพวกเขาไปกว่า 30 เมตร ทั้งคู่เกาะท่อนไม้ที่ลอยอยู่แน่น ท่ามกลางคลื่นลมที่ซัดขึ้นลง
คลื่นลูกแล้วลูกเล่าซัดโถมเข้ามา จนท่อนไม้ลอยโคลงเคลงไปมา
คนทั้งสองราวกับผ้าขี้ริ้วสองผืนที่ห้อยอยู่บนกิ่งไม้ ถูกน้ำทะเลซัดจมลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะดิ้นรนโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา
ทุกครั้งที่เพิ่งโผล่หัวขึ้นมา ยังไม่ทันได้หายใจเต็มปอด คลื่นลูกถัดไปก็ซัดกระแทกลงมาอีก
คนหนึ่งเห็นได้ชัดว่าหมดแรงแล้ว ศีรษะห้อยตก แทบจะห้อยตัวอยู่กับท่อนไม้ด้วยแขนทั้งสองข้างเท่านั้น ร่างกายซีดขาวจากการแช่น้ำทะเล ราวกับจะปล่อยมือจมลงไปได้ทุกเมื่อ
เกาเทียนเฉียงสีหน้าเปลี่ยน รีบตะโกนบอกเกาเทียนเซิ่งทันทีว่า “อาเซิ่ง! นั่งให้ดี!”
เขาเร่งคันเร่ง เรือประมงฝ่าคลื่นลมภายใต้การคุ้มครองของรูปเคารพราชามังกร พุ่งตรงไปยังเงาคนทั้งสอง
อ่าวเยว่หยามีกฎที่ทุกคนยอมรับร่วมกันอยู่ข้อหนึ่ง!
นั่นคือ หากมีคนตกน้ำ ต้องช่วย!
คนที่ทำมาหากินกลางทะเลต่างรู้ดีว่าอากาศในทะเลแปรปรวนได้ตลอดเวลา พายุฝนฟ้าคะนองอาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ
วันนี้คุณยืนมองคนอื่นตกน้ำอยู่บนเรือ พรุ่งนี้คนที่ดิ้นรนอยู่ท่ามกลางคลื่นลมก็อาจเป็นตัวคุณเอง
ไม่มีใครรับประกันได้ว่าตลอดชีวิตจะไม่เกิดเรื่องขึ้น ดังนั้นชาวประมงแห่งอ่าวเยว่หยาเมื่อพบคนตกน้ำกลางทะเล ไม่ว่าจะรู้จักกันหรือไม่ ก็จะช่วยอย่างสุดกำลัง
หากใครเห็นคนกำลังจะตายแล้วยังไม่ยอมช่วย ต่อไปถ้าเรือของเขาเกิดเรื่องกลางทะเล ก็จะไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยเช่นกัน
เกาเทียนเฉียงเติบโตที่อ่าวเยว่หยามาตั้งแต่เด็ก กฎข้อนี้ฝังลึกอยู่ในกระดูกของเขาแล้ว ย่อมไม่มีทางยืนดูคนตกน้ำโดยไม่ช่วย
แต่เขาไม่ได้ใจร้อนกระโดดลงทะเลไปช่วย
ตอนนี้คลื่นลมแรงเกินไป หากเขาลงจากเรือ ก็จะเหลือเกาเทียนเซิ่งอยู่บนเรือเพียงคนเดียว
หากไม่มีรูปเคารพราชามังกรคุ้มครอง คลื่นลูกไหนซัดเข้ามาก็อาจทำให้เกาเทียนเซิ่งพลัดตกน้ำได้