พอได้ยินเสียงร้องของเกาเทียนเซิ่ง เกาเทียนเฉียงก็ใจเต้นแรง รีบหันไปมองทันที
เห็นเกาเทียนเซิ่งกำลังประคองไข่มุกกลมเกลี้ยงเม็ดหนึ่งไว้ในมือ
ไข่มุกเม็ดนี้มีขนาดใหญ่พอ ๆ กับไข่นกพิราบ สีส้มแดงทั่วทั้งเม็ด ผิวมีประกายคล้ายเคลือบเครื่องลายครามตามธรรมชาติ เรียบเนียนจนสะท้อนเงาคนได้
สิ่งที่พิเศษที่สุดคือบนผิวไข่มุกมีลวดลายคล้ายเปลวไฟกระจายอยู่อย่างสม่ำเสมอ ราวกับมีดวงอาทิตย์ดวงเล็กถูกกักขังไว้ตรงกลาง
เกาเทียนเซิ่งประคองไข่มุกเม็ดนั้นด้วยสองมือ ตื่นเต้นจนมือสั่น
“พี่ นี่... นี่ใช่ไข่มุกเมโลที่พี่พูดถึงหรือเปล่า?”
แววดีใจสุดขีดวาบผ่านดวงตาเกาเทียนเฉียง เขาข่มความตื่นเต้นในใจแล้วพยักหน้า
“ใช่แล้ว! นี่แหละไข่มุกเมโล!”
พูดจบ เขาก็ค่อย ๆ รับไข่มุกเมโลจากฝ่ามือของเกาเทียนเซิ่งมาถือไว้ แล้วนำไปส่องแดด พินิจดูอย่างละเอียด
ไข่มุกเมโลเม็ดนี้หนักราว 80-90 กรัม กลมเกลี้ยงเรียบเนียนทั่วทั้งเม็ด ผิวไม่มีรอยร้าวหรือตำหนิใด ๆ คุณภาพเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ
“พี่ ไข่มุกเมโลเม็ดนี้ขายได้เท่าไรเหรอ?”
เกาเทียนเซิ่งถามอย่างร้อนใจ
เกาเทียนเฉียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบช้า ๆ ว่า “ราคาที่แน่นอนพี่ก็บอกไม่ได้ แต่เกิน 500,000 หยวนน่าจะไม่มีปัญหา!”
ในอนาคต โรงประมูลซัทเทบีส์ฮ่องกงเคยประมูลไข่มุกเมโลหนัก 98.6 กรัมไปในราคาสูงถึง 2.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ไข่มุกเมโลตรงหน้านี้เล็กกว่าเม็ดนั้นอยู่เล็กน้อย แต่ขายได้สัก 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐก็สบาย ๆ
แน่นอนว่านั่นเป็นราคาในอนาคต
ตอนนี้ราคาไข่มุกเมโลยังไม่แพงเท่าในอนาคต และยังเป็นที่นิยมอยู่แค่ในแวดวงคนกลุ่มเล็ก ๆ เท่านั้น
ถึงอย่างนั้น ขายได้เกิน 500,000 หยวนก็น่าจะไม่มีปัญหา
“ห้า... ห้าแสน?”
เกาเทียนเซิ่งยืนตาค้างราวกับถูกฟ้าผ่า ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ