พอได้ยินคำพูดของจางหน้าปาน ทั้งลานบ้านก็เงียบกริบลงทันที
ไม้กระบองในมือโจวกุ้ยหลานหล่นลงพื้นดังเพล้ง ใบหน้าซีดเผือด นางดึงเกาเทียนหลานไปซ่อนไว้ข้างหลังโดยไม่รู้ตัว
ส่วนเกาเทียนหลาน พอได้ยินชื่อจางหน้าปานก็ราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างอ่อนยวบแทบล้มลงกับพื้น
เกาเทียนเฉียงประคองน้องสาวไว้ ตบมือเธอเบา ๆ แล้วพูดเสียงเข้มว่า “ไม่ต้องกลัว มีพี่อยู่ทั้งคน!”
พูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้า บังเกาเทียนหลานไว้ด้านหลัง ก่อนจ้องจางหน้าปานแล้วกล่าวเสียงเย็นชา “บ้านเกาแยกบ้านกับพวกเราไปแล้ว”
“ตอนนี้เฉินซิ่วเหลียนไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนพวกเรา และยิ่งไม่มีสิทธิ์จัดการเรื่องของน้องสาวฉัน”
“ถ้าจะหา ก็ไปหาเฉินซิ่วเหลียนเสีย ยังไงน้องสาวฉันก็ไม่มีวันแต่งกับแก!”
จางหน้าปานทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น ใช้ปลายเท้าขยี้ แล้วเบ้ปากหัวเราะ
“โห ปากกล้าไม่เบานี่!”
เขาก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว ชี้หน้าเกาเทียนเฉียงแล้วหัวเราะเยาะ “ฟังให้ดี! ย่าของแกเอาสินสอดฉันไปแล้วห้าพันหยวน”
“ในเมื่อรับเงินฉันไปแล้ว น้องสาวแกก็ต้องเป็นคนของฉัน!”
“วันนี้ฉันต้องพาเธอไปให้ได้!”
น้ำตาเกาเทียนหลานไหลพราก เธอกำแขนเกาเทียนเฉียงแน่น ร้องไห้พลางพูดว่า “พี่ ฉันไม่แต่ง! ตายฉันก็ไม่แต่งกับเขา!”
เกาเทียนเฉียงปลอบน้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “วางใจเถอะ พี่อยู่ทั้งคน วันนี้ไม่มีใครพาเธอไปได้ทั้งนั้น!”
พูดจบ เขาก็ดันเกาเทียนหลานไปทางโจวกุ้ยหลานเล็กน้อย จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองจางหน้าปานด้วยสายตาเย็นเยียบ
“ฉันจะพูดอีกครั้ง!”
เสียงของเกาเทียนเฉียงต่ำลง น้ำเสียงเย็นชาจนน่าหวาดหวั่น “พวกเราตัดขาดกับเฉินซิ่วเหลียนแล้ว ไม่ว่านางจะทำอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเราอีก!”