ฉินเสวี่ยขยับเข้าไปใกล้เกาเทียนเฉียง แล้วพูดเสียงเบาว่า “เทียนเฉียง ถ้าไม่ไหวจริง ๆ เราไปหาที่อื่นกันเถอะ!”
เธอเองก็รู้สึกว่าข้อเรียกร้องของซุนเต๋อกุ้ยออกจะเกินไปหน่อย
ใครเขาโอนร้านให้กัน แล้วยังบังคับให้รับสินค้าทั้งร้านไปด้วยล่ะ!
แต่เกาเทียนเฉียงกลับไม่คิดว่าเป็นปัญหา
เมื่อครู่เขากวาดตามองสินค้าภายในร้านของซุนเต๋อกุ้ยแล้ว ส่วนใหญ่เป็นบุหรี่ เหล้า และของใช้ในชีวิตประจำวัน
ถึงรับช่วงสินค้าพวกนี้มา พวกเขาก็ไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ออก
เกาเทียนเฉียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยกับซุนเต๋อกุ้ยว่า “เถ้าแก่ซุน ผมรับช่วงสินค้าภายในร้านของคุณได้ แต่มีข้อแม้อยู่ข้อหนึ่ง ผมต้องตรวจนับสินค้าก่อน ยืนยันว่าจำนวนกับคุณภาพไม่มีปัญหาแล้วค่อยว่ากัน!”
แม้เงินไม่กี่หมื่นหยวนนี้จะไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขา แต่เขาก็ไม่อยากถูกใครหลอก
ซุนเต๋อกุ้ยรีบพยักหน้า “ไม่มีปัญหา! ตรวจได้ตามสบายเลย ถ้ามีปัญหาแม้แต่นิดเดียว ผมไม่รับเงินสักหยวน!”
เกาเทียนเฉียงหันไปบอกจางเสี่ยวหลงที่อยู่ข้างหลัง “พี่หลง ช่วยเรียกพี่หู่กับหลี่ไห่มาหน่อย ให้พวกเขาช่วยตรวจนับสินค้าของเถ้าแก่ซุน ดูว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า!”
“ได้! เดี๋ยวฉันไปเรียกมา!”
จางเสี่ยวหลงพยักหน้า แล้วรีบหันหลังออกจากร้านไปตามจางเสี่ยวหู่กับพวกเขาทันที
ไม่นาน จางเสี่ยวหลงกับจางเสี่ยวหู่ก็พาลูกน้องสิบกว่าคนมาถึงร้านของซุนเต๋อกุ้ย
ทุกคนใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงตรวจนับสินค้าภายในร้านอย่างละเอียด
เมื่อยืนยันว่าไม่มีปัญหาอะไร เกาเทียนเฉียงก็เซ็นสัญญาโอนร้านกับซุนเต๋อกุ้ยตรงนั้น แล้วจ่ายเงินให้เขา