หลังฟังคำอธิบายของผู้จัดการอู๋จบ เกาเทียนเฉียงก็พยักหน้า แล้วหันไปถามจางเสี่ยวหลงที่อยู่ข้างกายว่า “พี่หลง คิดว่าเป็นยังไงบ้าง?”
จางเสี่ยวหลงนั่งยองอยู่ข้างแท่นเรือ เขาลูบแผ่นเหล็กที่ตัวเรือ เคาะแนวเชื่อมสองสามที ก่อนจะลุกขึ้นปัดฝุ่นบนมือแล้วพูดว่า “คุณภาพโดยรวมของเรือลำนี้ดีกว่าลำที่เราเช่าอยู่หลายระดับเลย”
“มีเรือลำนี้แล้ว ต่อไปเราก็ออกไปทะเลไกลได้อย่างสบายใจ”
จางเสี่ยวหู่รอไม่ไหวแล้ว เขารีบถามว่า “ผู้จัดการอู๋ พวกเราขึ้นไปดูบนเรือได้ไหมครับ?”
“ได้สิ!”
ผู้จัดการอู๋ยิ้มพลางให้คนยกบันไดมา แล้วพาเกาเทียนเฉียงกับอีกสองคนปีนขึ้นไปบนดาดฟ้า
ทั้งสามเดินสำรวจรอบเรือ ก่อนจะเข้าไปในห้องบังคับการ
ห้องบังคับการของเรือลำใหม่นี้กว้างขวางกว่าเรือที่พวกเขาเช่าอยู่มาก ภายในติดตั้งอุปกรณ์ทันสมัยไว้หลายชนิด ทั้งเครื่องนำทางจีพีเอส เรดาร์ตรวจจับ และโซนาร์ค้นหาฝูงปลา เป็นต้น
มีอุปกรณ์เหล่านี้ ต่อให้ภายหน้าเกาเทียนเฉียงไม่ได้อาศัยการชี้นำจากรูปสลักเจ้าแม่หม่าโจ่ว เขาก็ยังหาฝูงปลาในทะเลได้อย่างง่ายดาย
เกาเทียนเฉียงนั่งลงบนที่นั่งคนขับ แล้วถามผู้จัดการอู๋ที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “ลองทดสอบเรดาร์กับจีพีเอสบนเรือแล้วหรือยัง?”
“ทดสอบหมดแล้วครับ! สัญญาณเรดาร์ชัดเจนมาก ส่วนจีพีเอสก็ระบุตำแหน่งได้แม่นยำ คลาดเคลื่อนไม่เกิน 10 เมตร”
ผู้จัดการอู๋ตบแผงควบคุมเบา ๆ แล้วยิ้มกล่าวว่า “เถ้าแก่เกา วางใจได้เลยครับ ผมคอยดูการทดสอบเรือลำนี้ด้วยตัวเอง รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน!”