เกาเทียนเฉียงกับฉินเสวี่ยเพิ่งเดินมาถึงริมท่าเรือ ก็เห็นคนกลุ่มใหญ่ล้อมวงกันอยู่ข้างหน้า
จางเสี่ยวหลงยืนอยู่กลางฝูงชน มือชูของสีดำมืดชิ้นหนึ่งขึ้นมา พลางแกว่งไปมาให้ทุกคนดูด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
ของชิ้นนั้นไม่ใหญ่ ยาวสั้นกว่าฝ่ามือผู้ใหญ่เสียอีก ทั้งเครื่องเป็นสีดำ เสาอากาศสั้นจุ๊ด หน้าจอมีขนาดเท่าแสตมป์เท่านั้น
จางเสี่ยวหลงยกมันแนบหู พูดว่า “ฮัลโหล ฮัลโหล” สองครั้งแล้ววางสาย ก่อนจะเชิดคางให้ทุกคนดู “เห็นไหม โนเกีย 5110! เมื่อวานเพิ่งซื้อจากในอำเภอ!”
โนเกีย 5110 เป็นโทรศัพท์มือถือระดับกลางรุ่นหนึ่งที่โนเกียเปิดตัวในปี 1998 ตัวเครื่องทรงแท่ง หน้าจอขาวดำ เสาอากาศอยู่ภายใน น้ำหนักไม่ถึง 150 กรัม
ในตลาดโทรศัพท์มือถือของจีนเวลานั้น โนเกีย โมโตโรลา และอีริคสันครองตลาดกันคนละส่วน
ส่วนรุ่น 5110 นั้นทนทาน สัญญาณดี จึงเป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่พ่อค้าแถบชายฝั่ง
“โห พี่หลงใช้มือถือแล้ว!”
“ของนี่ไม่ถูกแน่ ๆ ใช่ไหม ราคาเท่าไรล่ะ?”
จางเสี่ยวหลงชูสี่นิ้วขึ้นมา แกว่งให้ทุกคนดู “รวมซิมกับเบอร์แล้ว ทั้งหมด 4,500 หยวน!”
ฟืด!
เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจดังขึ้นพร้อมกันจากฝูงชน
ในปี 1998 โทรทัศน์สีฉางหงจอใหญ่ขนาด 21 นิ้วเครื่องหนึ่งก็ราคาแค่สองพันกว่าหยวน
มือถือเครื่องนี้ซื้อโทรทัศน์สีจอใหญ่ได้ตั้งสองเครื่องเลยนะ!
ชาวประมงรอบข้างต่างตาเป็นประกาย พากันล้อมจางเสี่ยวหลงแล้วเอ่ยชมไม่ขาดปาก
“พี่หลง เก่งจริง ๆ! คนตั้งมากมายที่ท่าเรือของเรา พี่เป็นคนแรกเลยที่มีมือถือใช้!”